Tο ξύλο δεν βγαίνει από τον παράδεισο

Όλοι οι γονείς ή τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία τους συμφωνεί, ότι δεν επιτρέπεται να δέρνουμε τα παιδιά. Κι όμως, μόνο στις χώρες της Ευρώπης χιλιάδες παιδιά τραυματίζονται σοβαρά και κάποια από αυτά πεθαίνουν κακοποιημένα από τα χέρια των ίδιων τους των γονιών.
Δυστυχώς στις περισσότερες χώρες του κόσμου η σωματική τιμωρία των παιδιών θεωρείται αποδεκτή και κάποιες φορές συνιστάται ως ενδεδειγμένος τρόπος σωφρονισμού. Σύμφωνα με την αγγλική νομοθεσία, οι γονείς έχουν δικαίωμα να δέρνουν τα παιδιά τους αρκεί να μην τους αφήνουν σημάδια. Στη Ρουμανία η σωματική τιμωρία απαγορεύτηκε με νόμο το 2005. Όμως δεν αρκεί μόνο αυτό. Ακόμα και στη Σουηδία που πρώτη από όλες τις χώρες απαγόρευσε με νόμο την σωματική τιμωρία των παιδιών από το 1979, υπάρχουν ακόμη παιδιά που υφίστανται ψυχολογική και σωματική βία.
Όπως καταθέτουν ειδικοί παιδοψυχολόγοι, η σωματική βία ποτέ δεν έχει σαν στόχο τον σωφρονισμό του παιδιού, αλλά προέρχεται σχεδόν πάντα από συναισθηματική φόρτιση που οφείλεται στο άγχος και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γονείς.

Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010 και ώρα 24:00 στο Doc on Air στην ΕΤ1

«Lonely Tunes» Μια σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία

Ήταν στα αλήθεια ορφανή η Κάντι-Κάντι; Ήταν πια τόσο αφελής ο αστυνόμος Σαΐνης; Ήταν πραγματικά τόσο κακός ο Δρακουμέλ; Γνωρίζετε ότι η Ποκαχόντας τα κούρεψε; Ότι η Κοκκινοσκουφίτσα τα ‘χει καιρό με την Μπέτι-Μπουπ; Ότι η Τζέσικα Ράμπιτ χήρεψε πρόωρα; Θα ακούσατε ότι ο Αστερίξ τρελάθηκε… μήπως το κάνει στα ψέματα; Μπορείτε να πείτε με βεβαιότητα αν ο Μπαρμπαστρούμφ έχει ακόμα εκείνο το ωραίο μπλε χρώμα; Κι αν όχι, τι πήγε στραβά;
Θυμάστε πώς λεγόταν ο πράσινος τύπος που τους πλάκωνε όλους; Χουλκ ή Χαλκ; Πόσες σφαίρες να έριχνε στην καθισιά του ο Λούκι Λουκ; Γνωρίζατε πως το πραγματικό όνομα της Barbie είναι Βαρβάρα; Τι να έδειξε άραγε η τελευταία λιπομέτρηση του Οβελίξ; Έσπασε κάθε ρεκόρ ο χοντρούλης; Πόσο τελικά έχουν αλλάξει όλοι αυτοί από τότε που ήταν οι καλύτεροί μας φίλοι; Και πόσο εμείς;
Οι παιδικοί μας ήρωες αποκτούν την τρίτη τους διάσταση και επιστρέφουν με σάρκα και οστά, γερασμένοι, μόνοι, δυστυχισμένοι όσο ποτέ. Ήρωες σε κρίση εθελοτυφλούν στη φθορά, βιώνοντας ακραίες και σκληρές καταστάσεις σε ένα πλαίσιο τρελής ευτυχίας. Πιο κυνικοί, λιγότερο αθώοι, συναντιούνται για ένα και μόνο ξέφρενο reunion δίπλα στην πισίνα και δίνουν το πιο τρυφερό αποχαιρετιστήριο πάρτι πριν πάρουν μια τελευταία ανάσα… και βουλιάξουν.
Ένα έργο σκληρό όσο και η ζωή, χωρίς ζαχαρένιο περιτύλιγμα, σε ένα σκηνικό με κόμιξ αντίληψη όπου συμμετέχουν και οι θεατές- αφού δεν υπάρχουν πουθενά τα κλασικά θεατρικά καθίσματα.

Τοποθεσία: Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα
Ημερομηνία: Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου

Η Ιστορία του έρωτα

Συγγραφείς: Ζακ Αταλί, Στεφανί Μπονβισινί
Εκδότης: Μεταίχμιο
Μετάφραση: Κλαιρ Νεβέ, Εύη Σιούγγαρη

Το βιβλίο του Ζακ Αταλί και της Στεφανί Μπονβισινί είναι το συναρπαστική και αποκαλυπτική για τα σύγχρονα ήθη διήγηση της ιστορίας του έρωτα από την εμφάνιση της ανθρωπότητας στον πλανήτη Γη μέχρι σήμερα. Από τις πολυανδρικές φυλές της Κίνας και τις ομοφυλοφιλικές τελετουργίες της Νέας Γουινέας, τις γυναίκες των χαρεμιών της Αραβίας και τις πολλαπλές συζύγους του Θιβέτ, τις γκέισες της Ιαπωνίας, τους δάσκαλους του ινδικού ερωτισμού και τους ομαδικούς γάμους του Κονγκό, τις σύγχρονες αστικές οικογένειες και τα αμφιφυλόφιλα menages a trois, οι άνθρωποι έχουν μέσα στους αιώνες εφεύρει αμέτρητους τρόπους για ν’ αγαπιούνται και να ζευγαρώνουν, αλλά και για να αλληλοκαταπιέζονται και να κυριαρχούν ο ένας στον άλλον χρησιμοποιώντας το σεξ και την αγάπη.
Πλούσια εικονογραφημένη με διάσημα έργα τέχνης που υμνούν τον έρωτα και την ανθρώπινη ομορφιά, αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ιστορικά φωτογραφίες, η Ιστορία του έρωτα είναι ένα όμορφο και ιδιαίτερα καλαίσθητο coffe table book, αλλά -κυρίως- ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα για όποιον ενδιαφέρεται για την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία, την ιστορία του πολιτισμού και φυσικά για όποιον ενδιαφέρεται για τον έρωτα και τις αμέτρητες παραλλαγές του.

Solomon Kane – Το κάστρο του διαβόλου

Συγγραφείς: Ρόμπερτ Χάουαρντ
Εκδότης: Anubis
Μετάφραση: Δημοσθένης Παπαδόπουλος

Μέλας Δρυμός, 16ος αιώνας. Ένας βλοσυρός ταξιδιώτης διασχίζει το αρχαίο γερμανικό δάσος χωρίς κάποιο συγκεκριμένο προορισμό. Όταν, όμως, ο Σόλομον Κέιν συναντάει έναν απαγχονισμένο νεαρό σε ένα ξέφωτο, αποφασίζει να αντιμετωπίσει τον υπαίτιο – ένα βαρόνο τον οποίο οι χωρικοί από τα γύρω χωριά τρέμουν περισσότερο κι από τον ίδιο το θάνατο. Κάτι πολύ χειρότερο, όμως, από το διαβολικό βαρόνο και τον πανούργο λύκο που λυμαίνεται το δάσος βρίσκεται κρυμμένο στο ερημωμένο μοναστήρι κάτω από το κάστρο του βαρόνου… εκεί όπου ένας ιερέας που εγκατέλειψε το δρόμο του θεού και στράφηκε στη λατρεία του Σατανά βρήκε σκοτεινό θάνατο πριν από αιώνες…
Το «Κάστρο του Διαβόλου» είναι μια από τις κλασικές ιστορίες του Αγγλου εκδικητή Solomon Kane, του ήρωα που εμπνεύστηκε ο δημιουργός του Conan, Robert E. Howard.

Σαν σήμερα: Μπομπ Μάρλεϊ (1945 – 1981)

Γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1945 στο χωριό Νάιν Μάιλς ως Ρόμπερτ Νέστα Μάρλεϊ. Ήταν γιος του πενηντάχρονου άγγλου λευκού στρατιωτικού Νόρβαλ Σινκλέρ Μάρλεϊ και της δεκαοκτάχρονης Σιντέλα Μπούκερ, μιας ντόπιας μαύρης. Ο πατέρας του ζούσε στο Λίβερπουλ, αλλά βοηθούσε οικονομικά τον μικρό του γιο και τη μητέρα του, μέχρι τον θάνατό του το 1955. Τότε, ο Μπομπ και η μητέρα του αναγκάσθηκαν να μετακομίσουν στον τενεκοδομαχαλά Τρέντσταουν του Κίνγκστον, ελλείψει χρημάτων. Εκεί ο μικροσκοπικός Μπομπ (δεν ξεπέρασε ποτέ το 1,63 μ. σε ύψος), αναγκάσθηκε να ατσαλώσει τον χαρακτήρα του για να επιβιώσει, καθώς αντιμετώπιζε την προκατάληψη τόσο των λευκών όσο και των μαύρων.

Σε ηλικία 14ων ετών, εγκατέλειψε το σχολείο και άρχισε να δουλεύει ως βοηθός οξυγονοκολλητή. Τις ελεύθερες ώρες του έπαιζε μουσική με τον φίλο του Νέβιλ «Μπάνι» Λίβινγκστον (γνωστότερο αργότερα ως Μπάνι Γουέιλερ) και τον Τζο Χιγκς, έναν εκκολαπτόμενο τραγουδιστή και μέλος του κινήματος των Ρασταφάρι, ένα περίεργο κράμα από βιβλικές προφητείες, φιλοσοφία της επιστροφής στη φύση και μαύρου εθνικισμού, που αποθεώνει τη λατρεία της μαριχουάνας και τη νοσταλγία επιστροφής στην Αφρική. Στην παρέα προστέθηκε και ο νεαρός Πίτερ Μάκιντος (γνωστός αργότερα ως Πίτερ Τος). Το 1962 ο Μάρλεϊ ηχογράφησε τα δύο πρώτα του σινγκλ «Judge Not» και «One Cup of Coffee», που πέρασαν απαρατήρητα και τα γνωρίσαμε από τις μεταθανάτιες συλλογές τραγουδιών του.

Continue reading »

Painting » Juan Medina

Juan Medina – www.medinajuan.com

Η πόλη της ζωής και του θανάτου: του Τσουαν Λου

Ελεγεία του Κινέζου σκηνοθέτη Λου Τσουάν για μια μεγάλη σφαγή που έχει χαράξει τη νεότερη ιστορία της χώρας του. Το 1937, ο κατοχικός στρατός των Ιαπώνων εισβολέων στην Κίνα εξουδετέρωσε και τις τελευταίες εστίες αντίστασης στην τότε πρωτεύουσα της χώρας Νανγίνγκ.
Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην πόλη και άρχισε να συγκεντρώνει σε στρατόπεδα τους αιχμαλώτους και τον άμαχο πληθυσμό. Ακολούθησε ένα έγκλημα πολέμου με διαστάσεις γενοκτονίας. Οι Κινέζοι υποστηρίζουν πως σφαγιάστηκαν εν ψυχρώ 300.000 χιλιάδες αθώοι άνθρωποι, ενώ οι Ιάπωνες, που δεν έχουν ακόμη ζητήσει δημοσίως συγγνώμη, παραδέχονται ότι βρήκαν τον θάνατο οι μισοί.
Το καδράρισμα είναι εξαιρετικό, το ίδιο και η ασπρόμαυρη φωτογραφία. Οι εικόνες του Λου Τσουάν είναι εικαστικές συνθέσεις απαράμιλλου κάλλους. Ως προς την ουσία, όμως, η ταινία του είναι μια φλύαρη καλλιγραφία με φόντο τα ερείπια της μαρτυρικής Νανγίνγκ και με αφορμή την αναπαράσταση αυτής της μεγάλης σφαγής. Η ελεγεία σταδιακά μετατρέπεται σε ένα στυλιζαρισμένο έπος για την Κίνα και τον πατριωτισμό των Κινέζων.
Αξονας της αφήγησης είναι ένας Ιάπωνας φαντάρος που δεν τον έχει αγγίζει το μιλιταριστικό πνεύμα της αυτοκρατορίας του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

Crazy Enough by Jorge R. Canedo Estrada

Created by Vancouver Film School student Jorge R. Canedo Estrada through the VFS Digital Design program.

Crazy Enough

Για να είμαστε και στο κλίμα των ημερών…

…κάποια αποκριάτικα τραγούδια, με σκωπτικούς στίχους:

Με τη θειά μου την Κοντύλω

Με τη θειά μου την Κοντύλω,
επηγαίναμε στο μύλο.
Κούντα γω και κούντα κείνη,
δίν’ ο Θεός και πέφτ’ εκείνη,
πάνω γω από κάτω εκείνη.

«Αχου Θειά και να’ σουν ξένη,
και το τι’ θελε να γένει».
«Κάμε, γιέ μου, τη δουλειά σου,
κι εγώ είμαι πάλι θειά σου».

Να κι ο μπάρμπας από πέρα,
τράκα τρούκα τη μαχαίρα.
«Βρ’ ανιψιέ, καταραμένε,
κι ίντα πολεμάς, καημένε»;

«Μπάρμπα, θερμασιά την πιάνει,
και την πλάκωσα να γιάνει».
«Πλάκωσ’ την καλά, παιδί μου,
όπου να’ χεις την ευχή μου».

——————————-

Ανέβηκα στην πιπεριά

Ανέβηκα στην πιπεριά,
μαυρομάτα και ξανθιά.
Για να κόψω ένα πιπέρι,
συ ‘σαι το γλυκό μου ταίρι.

Βλέπω μια κόρη κι άλλαζε,
και την καρδιά μου τάραζε.
Και μου λέει μη φοβάσαι,
βαλ’ το χέρι σου και πιάσε.

Την τσίμπησα μες το λαιμό,
σκούζει φωνάζει «Όχι εδώ».
Και μου λέει «Παρακάτω,
από το λαιμό πιο κάτω».

Την τσίμπησα στα δυο βυζιά,
σκούζει φωνάζει «Kερατά».
Και μου λέει «Παρακάτω,
απ’ τα δυο βυζιά πιο κάτω».

Την τσίμπησα στον αφαλό,
σκούζει φωνάζει «Oύτ’ εδώ».
Και μου λέει «Παρακάτω,
απ’ τον αφαλό πιο κάτω».

Την τσίμπησα στα γόνατα,
φωνές και ξελιγώματα.
Και μου λέει «Παραπάνω,
απ’ τα γόνατα πιο πάνω».

Σκύβω κι ο μαύρος τι να δω,
να ρεματάκι δροσερό.
Γύρω γύρω είχε βούρλα,
και στη μέση μια βρυσούλα.

Ήτανε και κατηφόρα,
έβαλα και λίγη φόρα.
Πέφτει σκούζει απ’ τη χαρά της,
και την άκουσ’ ο μπαμπάς της.

Tι έχεις κόρη μ’ κι είσαι κάτου,
κι είν’ τα πόδια σου στ’ αυτιά του.
Mέγας πόνος μ’ έχει πιάσει,
και με τρίβει να περάσει.

Η Ισαβέλλα, τρεις καραβέλες κι ένας παραμυθάς

«Η Ισαβέλλα, τρεις καραβέλες κι ένας παραμυθάς», η ιστορία του Χριστόφορου Κολόμβου, ιδωμένη μέσα απ’ την ανήσυχη και ανατρεπτική ματιά του κορυφαίου θεατρικού συγγραφέα Ντάριο Φο, παρουσιάζεται από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα.
Ο Ντάριο Φο διηγείται, με τον δικό του αμίμητο τρόπο, την ιστορία του Χριστόφορου Κολόμβου. Χειμαρρώδης, γενναιόδωρος, απολαυστικός. Οξυδερκής, καυστικός, ανατρεπτικός. Βαθιά πολιτικός. Ενοχλητικός. Θεατρίνος και γελωτοποιός. Ξετυλίγει το κουβάρι μιας «γνωστής» ιστορίας και ανάγει ένα λησμονημένο «παραμύθι» σε προβληματισμό ενός σύγχρονου πολίτη. Γιατί το ταξίδι του Κολόμβου μπορεί να είναι, εντέλει, η διαδρομή του καθενός μας. Το παραμύθι της δικής μας ζωής. Το όνειρό μας.

Τοποθεσία: Βασιλικό Θέατρο
Ημερομηνία: Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2009

Η άγνοια είναι η βάση της αδικίας. Σήμερα πρέπει να εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι εμείς οι άλλοι, οι θεατράνθρωποι, οι διανοούμενοι, οι ηθοποιοί, έχουμε το δικαίωμα του λόγου και τη δυνατότητα να ενημερώνουμε τους νέους. Έχουμε το χρέος να αφηγούμαστε τη ζωή. Γιατί αυτό που μου προξενεί τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η βαθιά άγνοια που επικρατεί. Ιδιαίτερα οι νέοι δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει, για τις φρικαλεότητες που διαπράττονται στο όνομα του κρατικού συμφέροντος. Σκέφτομαι τον Αντριάνο Σόφρι, τον Πιετροστέφανι και τον Μπομπρέσι. Η περίπτωση είναι τερατώδης και δεν μπορούμε να την αποδεχθούμε. Γι’ αυτό τους αφιέρωσα το Νόμπελ μου. ‘Ανθρωποι όλων των χωρών, αφηγηθείτε την ιστορία σας’.
Ντάριο Φο