Μιχάλης Κοντράρος
Ο Μιχάλης Κοντράρος γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα.
Σπούδασε γραφιστική στη σχολή Βακαλό παίρνοντας Bachelor of Arts in Design (first class honors) και the Master of Arts in Design Visual Communication and Interactive Media (first class honors).
Το 2007 άνοιξε το δημιουργικό γραφείο «dot.psd» που ειδικεύεται σε εφαρμογές που αφορούν το design και το web design.
Από 16 χρονών άρχισε να ασχολείται με το μοντελισμό και ιδιαίτερα με τη δημιουργία – γλυπτική φιγούρων με θεματολογία εμπνευσμένη από comic, μυθιστορήματα, παραμύθια, τον κινηματογράφο αλλά και την ιστορία. Λαμβάνοντας μέρος σε εκθέσεις – διαγωνισμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό έχει διακριθεί με πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων και τα:
- Χρυσό και Best Of Show – fantasy, Swiss World Expo (το 8ο παγκόσμιο που διεξήχθη στην Ελβετία για την τριετία 2011-2014)
- Χρυσό και Best fantasy display στο Monte San Savino, Ιταλία
- Χρυσό, καλύτερης φιγούρας και Best Of Show στον διαγωνισμό της IPMS HELLAS, 2011
- Πόσα χρόνια ασχολείσαι με τη γλυπτική?
Η πρώτη μου προσπάθεια να ασχοληθώ με αυτό ήταν στα 17. Προσπάθησα να φτιάξω το μπούστο ενός ιππότη που κατέληξε να γίνει πειρατής, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούσα να κάνω δύο μάτια!!! Το έχω κρατήσει ακόμα για να θυμάμαι το ξεκίνημα.
- Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ασχοληθείς με αυτή τη μορφή τέχνης?
Αρχικά ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον μοντελισμό και μετά με το βάψιμο ιστορικών φιγούρων, από αυτές που βρίσκεις στα περισσότερα από αυτά τα μαγαζιά. Μια μέρα συνάντησα κάποιον που κοροϊδευτικά μου είπε ότι αυτός δεν αγοράζει πια φιγούρες, αλλά τις φτιάχνει μόνος του. Τον ρώτησα λοιπόν με τι τις φτιάχνει και αυτό ήταν…πήγα και έφτιαξα τον πειρατή που σας ανέφερα.
Τίποτε δεν απόμεινε
Τίποτε δεν απόμεινε
στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου
και φαίνονται χεσμένα.
Μόνο σκατά φυτρώνουνε
στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε,
σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς,
θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε
πως αποσκατωθήκαμε.
Σκατά βρωμάει τούτος δω,
σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό,
σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά,
και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό
προβάλλει σκατωμένο.
Σκατά τα πάντα θεωρώ
και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ,
σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ
και στα σκατά θα πέσω.
Οταν πεθάνω χέστε με,
τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με
και πάλι ξαναφάτε
μα απ’ τα γέλια τα πολλά
κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ,
μου φεύγουν από πίσω.
Σκατά ο μεν, σκατά ο δε,
σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο
μου πόνεσε ο κώλος!
Αλέξανδρος Σούτσος (1803-1863)
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Τίποτε δεν απόμεινεΠοιός είδε κράτος λιγοστό
Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.
Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
Γεώργιος Χ. Σουρής (1853-1919)
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Ποιός είδε κράτος λιγοστόΤο πόμολο της πίσω πόρτας
Οι πίσω πόρτες συνήθως δημιουργούνται για λόγους ασφάλειας. Είναι έξοδοι κινδύνου. Και για να ανοίξουν, κάποιος πρέπει να πιέσει το πόμολο, αφού διαπιστώσει πως υπάρχει κίνδυνος. Αν ο εκδότης του ΔΟΛ Σταύρος Ψυχάρης λέει αλήθεια, τότε ο Γιώργος Παπανδρέου τον έβαλε στο Μαξίμου από την πίσω πόρτα. Πίεσε το πόμολο, για να ανοίξει η πίσω πόρτα. Προφανώς θα είχε προηγηθεί διαπίστωση κινδύνου. Οι δύο άντρες, λέγοντας ψέματα ή αλήθεια, κάνουν παραδοχή για το ίδιο πράγμα: H σχέση πολιτικής και συγκροτημάτων Τύπου στην Ελλάδα, παραμένει επικίνδυνη σχέση, γι αυτό και ανοίγει συνήθως τις εξόδους κινδύνου. Τις πίσω πόρτες.
Η διαφορά βεβαίως είναι πως ο κάθε εκδότης μπορεί να επικαλείται κίνδυνο ή να δημιουργεί, ενώ ο πρωθυπουργός είναι αυτός που πρέπει να τον αντιμετωπίσει. Η δήλωση του Γ Παπανδρέου πως ο Ψυχάρης τον έριξε γιατί δεν του έδωσε δάνειο 10 εκατομμύρια η Εθνική Τράπεζα είναι ανατριχιαστική. Ο κύριος Παπανδρέου μοιάζει με εκείνον τον καθαριστή τζαμιών που στην προσπάθειά του να δείξει πόσο καλά καθαρίζει το τζάμι, απλώς το σπάει.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Το πόμολο της πίσω πόρταςSince Yesterday
“Since Yesterday”…από πότε?
- Από το 2002
Και γιατί “Since Yesterday” (facebook.com/sinceyesterday)?
- Όλοι όσοι έχουν μπάντα γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να βρεις όνομα. Εμείς γράψαμε διάφορα ονόματα σε χαρτάκια και τα βάλαμε μέσα σε ένα καπέλο. Στην τύχη τραβήξαμε ένα χαρτάκι και βγήκε αυτό το όνομα που λίγο-πολύ το θέλαμε όλοι.
Ποια είναι τα μέλη του συγκροτήματος?
Goktug Caliskan – Φωνητικά
Burak Kilic – Κιθάρα
Cem Saydam – Κιθάρα
Yigit Uney – Μπάσο
Renan Gucyener – Drums
Πως θα περιγράφατε τη μουσική σας?
- Είναι ένας συνδυασμός metal και hardcore. Εξαρτάται ουσιαστικά από τη διάθεσή μας όταν γράφουμε τα τραγούδια. Μπορεί να είναι περισσότερο metal σε ένα τραγούδι και περισσότερο hardcore σε ένα άλλο.
Με αφορμή τα Χριστούγεννα
Ανεξαρτήτως θρησκευτικής πεποίθησης ή όχι το μήνυμα των Χριστουγέννων είναι γενικά παραδεκτό να μεταφράζεται ως προσφορά προς τον άλλο, τον λιγότερο τυχερό ίσως, τον λιγότερο προνομιούχο σίγουρα. Κάπου όμως το μήνυμα της προσφοράς χάνεται κάτω από τις στοίβες διαφημίσεων των προσφορών των υπεραγορών και των καταστημάτων… ιδιαίτερα σε καιρούς οικονομικά δύσκολους.
Τα Χριστούγεννα είναι η ευκαιρία «εξιλέωσης» της χρόνιας αδιαφορίας με την εισφορά (έτσι μεταφράζεται πλέον η προσφορά) σε κάποια «φιλανθρωπική» οργάνωση που σκοπό έχει να τονίσει ακόμα περισσότερο το χάος μεταξύ «εχόντων» και «μη εχόντων», «ελεημόνων» και «επαιτών»… με φυσικά τους δεύτερους να πρέπει να αισθάνονται μεγάλη ευγνωμοσύνη για τη «μεγαλοψυχία» των πρώτων. Έτσι και οι «ελεήμονες» κερδίζουν τον Παράδεισο αφού «ελέησαν» τους φτωχούς (κι ας μην έδωσαν το ένα από τους δύο χιτώνες αλλά τον ένα από τους διακόσιους και βάλε).
Έτσι και οι «επαίτες» κερδίζουν τον Παράδεισο, αφού όχι μόνο ο χριστιανισμός αλλά και πολλές άλλες θρησκείες θέλουν τους φτωχούς και καταπονημένους να κερδίζουν την βασιλεία των ουρανών ως αντάλλαγμα των δεινών που έζησαν στη γη. Και με αυτό κατά νου οι φτωχοί και καταπονημένοι δεν πρέπει να αντιδρούν στις δοκιμασίες μα να χαίρονται που τους δίνεται η ευκαιρία να κερδίσουν την «αιώνια ζωή».
Αν η «φιλανθρωπία» σκοπό είχε πραγματικά να βελτιώσει τη ζωή των ανθρώπων που έχουν ανάγκη θα εξελισσόταν σε κοινωνικό κράτος… Κι όμως εκείνο κυρίως διώκεται σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Κι ας είναι ακόμα πιο απαραίτητο και αναγκαίο σε καιρούς οικονομικής κρίσης ώστε να μπορούν να επιβιώνουν οι πολλοί χωρίς να αισθάνονται εξαρτώμενοι από την «φιλανθρωπία» των λίγων. Για τους θιασώτες της λεγόμενης «ελεύθερης αγοράς» το κοινωνικό κράτος γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος και η μοναδική αιτία της οικονομικής κρίσης. Ίσως γιατί το κοινωνικό κράτος περιορίζει την ελευθερία τους να αγοράζουν ανθρώπους σε τιμές ευκαιρίας.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Με αφορμή τα ΧριστούγενναΑρης Κολοκόντε
Γεννήθηκα στην Αθήνα.
Ξεκίνησα τη γλυπτική στα 16 σα χόμπυ, προσπαθώντας να φτιάξω τα αγαπημένα κινηματογραφικά τέρατα από πλαστελίνη.
Συνέχισα να το κάνω σα χόμπυ , ενώ δούλευα σε δουλειές άσχετες με το αντικείμενο για δώδεκα χρόνια. Πριν από τρία χρόνια, αφού πήρα το πρώτο μου pc με internet, αποφάσισα να παρατήσω την πρωινή δουλειά μου και να συγκεντρωθώ στο να δημιοργήσω πλάσματα της φαντασίας μου, να δημιουργήσω το προσωπικό μου online portfolio και να προωθήσω τη δουλειά μου στους ‘σωστούς’ ανθρωπους για να τη δούν.
Για πρώτη φορά δούλεψα σα γλύπτης στη Millenium Fx στη Μεγάλη Βρατανία το 2008, για την τηλεοπτική σειρά ‘Doctor who’.
Από τότε ασχολούμαι επαγγελματικά με τη γλυπτική. Επίσης έχω δουλέψει στη Μαδρίτη, ενώ αυτή τη στιγμή βρίσκομαι Νέα Ζηλανδία και εργάζομαι στη Weta Workshop, τους τελευταίος 7 μήνες, για την ταινία “ The Hobbit”!
- Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την γλυπτική?
Ξεκίνησα στα 16 μου καθαρά σα χόμπυ και τα τελευταία τρία χρόνια το κάνω επαγγελματικά.
- Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε στο να επιλέξεις τη γλυπτική ως μέσο έκφρασης και δημιουργίας?
Διάλεξα τη γλυπτική γιατί μου αρέσει να έχω το τελικό αποτέλεσμα σε τρισδιάστατη μορφή και να μπορώ να το κρατάω στα χέρια μου.
- Έχεις κάνει κάποιες σχετικές σπουδές?
Όχι είμαι αυτοδίδακτος
Dodo Dolls
Η Αναστασία Γεωργίου εργάζεται στο δικό της μικρό προσωπικό χώρο τα τελευταία χρόνια λαμβάνοντας μέρος σε ομαδικές καλλιτεχνικές εκθέσεις στην πόλη της που τόσο αγαπά, τη θεσσαλονίκη.
Πρόσφατα έγινε η δεύτερη ελληνίδα μέλος της επίλεκτης Doll Artist κοινότητας » ADO » (art dolls only/http://www.artdollsonly.com/)
Όπως πολλοί doll artists υποστηρίζουν, έτσι κι εγώ πιστεύω πως δεν φτιάχνουμε εμείς τις κούκλες, αλλά εκείνες και μόνο, τραβόντας ασταμάτητα κλωστές απο της ψυχή μας…
- Πως και ασχολήθηκες με την κατασκευή κούκλας?
Ολα ξεκίνησαν όταν μου έκαναν δώρο ένα βιβλίο για την κατασκευή κούκλας…
- Και πόσα χρόνια μετράς στη δημιουργία?
Δημιουργικα, με τρομερές ανησυχίες στο να βρώ τρόπους έκφρασης, από πολύ μικρή ηλικία…συνειδητά περίπου 15 χρόνια τώρα…
F*ck you Adonis
Επειδή ο Σπυρίδων (Άδωνις) Γεωργιάδης αποφοίτησε από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν σημαίνει ότι είναι και σοβαρός «ιστορικός», όπως διαβάζουμε στην wikipedia.
Ξεφυλλίζοντας τα 2 του εκδοτικά εκτρώματα (για τα αρχαία νομίσματα και τον μύθο της «ομοφυλοφιλίας» στην αρχαιότητα) καταλαβαίνεις ότι ο «συγγραφέας», αυτοδίδακτος παραπληροφορητής της ιστορικής ελληνικής συνείδησης δεν γνωρίζει από επιστημονική τεκμηρίωση και εγκυρότητα των βιβλιογραφικών πηγών που δεν παραθέτει για ευνόητους λόγους…
Είναι γεγονός ότι σε αυτή την χώρα ούτε η Ακαδημία Αθηνών εκτελεί κανένα σοβαρό έργο επιστημονικής επιτήρησης της επιστημονικής «σοδειάς» των «εθνοσωτήρων εκδοτών», μας αλλά ούτε και το Υπουργείο Πολιτισμού εποπτεύει πουθενά τα πνευματικά του δικαιώματα.
Ο Σπυρίδων Γεωργιάδης, εμβαφτιζόμενος, αυνανιστικά σχεδόν, Άδωνις, με φόντο -αυθαιρέτως- (του έχει παραχωρηθεί αλήθεια άδεια από τον Υπουργείο Πολιτισμού;) τον τραυματισμένο από τους βανδαλισμούς Παρθενώνα, διαφημίζει τον εκδοτικό του κάματο (ακόμα και αισθητικά άτεχνο και φτηνιάρικο) όπως νεοχριστιανοί αμερικανοί τηλεπροφήτες σε τριτοκλασάτα αμερικανικά κανάλια διδάσκουν ένα μικρό αποχαυνωμένο τηλεοπτικό κοινό πως θα εγγραφούν μέλη της «κοινωνίας του ουράνιου Παραδείσου»…
Ο Γεωργιάδης είναι ένας επικίνδυνος τηλεπλασιέ, αν και ευτυχώς ελάχιστης αγοραστικής δυναμικής.
Κι όμως η ατιμωρησία και το θράσος αυτής της καρικατουνίστικης τηλεπερσόνας επιβραβεύτηκε πριν από μια εβδομάδα με την υπουργοποίηση της στο νέο εθνοσωτήριο κυβερνητικό σχήμα του εκτελεστή Παπαδήμου…
Γιατί πρόστιμα πέφτουν μόνο για οφειλές προς το Ελληνικό δημόσιο κι όχι για την διαστρεβλωμένη χρήση εθνικών ιστορικών και αρχαιολογικών πηγών;
Θα μας πάρουν με τις ντομάτες, αδέρφια…
Δεν μπορεί στα 11.000.000 Έλληνες να μην υπήρχε ΕΝΑΣ πιο «φιλότιμος» και με «μπέσα» (για να χρησιμοποιήσω τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποίησε ως παράδειγμα ο άλλος ατιμώρητος βαρύς κι ασήκωτος νεοφασίστας Καρατζαφέρης – αλήθεια ποιός ανώτερος δικαστικός ενέκρινε πολιτικό κόμμα με όνομα «Λαός»;;) επιστήμονας να καθίσει στη σημερινή πολιτική θέση του Σπυρίδωνα Γεωργιάδη… δεν συζητώ για το ΑΞΙΟΣ…
Μετά την αυτοχειριστική «πατάτα» του Παπανδρέου για ένα αληθινά τολμηρό δημοψήφισμα, η υπουργοποίηση μελών της ακροδεξιάς ήρθε και έδεσε…
Μιλάμε πλέον για βεβαιωμένο και παρανοϊκό σχέδιο εκτέλεσης της πολιτικής συνταγματικής ελευθερίας του πραγματικού λαού…
Κάτι πρέπει να γίνει (και πραγματικά δεν γνωρίζω από που) για να αποκτήσει ένα σοβαρό πρόσωπο εκπροσώπησης και ο ελληνικός λαός και το ελληνικό πολιτικό σύστημα… αλλιώς αν ζούμε την εποχή της «Ελληνικής Κατάρρευσης» (ελλείψει θεσμικών σοβαρών προσώπων στην Πολιτική και το Πνεύμα) θα χρειαστούμε 300 χρόνια πάλι για να ανορθωθούμε…
Μάνος Λαμπράκης – exostispress.gr
Κατηγορία Articles | Comment (0) | F*ck you AdonisΟ Παπαδήμος είναι ρομπότ
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, περίπου 80% των Ελλήνων χαίρονται γιατί δεν ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Φίλιππος Πετσάλνικος, ένας πολιτικός-μαριονέτα, αλλά ο Λουκάς Παπαδήμος. Μετά τη χθεσινοβραδινή του εμφάνιση στη Βουλή, μένει να δούμε πόσοι εξακολουθούν να έχουν την ίδια γνώμη και σήμερα, αφού άρχισαν να υποψιάζονται τι είναι στην πραγματικότητα ο κύριος Παπαδήμος.
Η ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Παπαδήμου στη Βουλή ήταν ιδιαίτερη. Πολλοί στήθηκαν μπροστά στις οθόνες τους μόνο και μόνο για να τον ακούσουν να μιλά. Ήταν πρωτάκουστο, να αποκτάς πρωθυπουργό και να έχεις ακούσει τη φωνή του μόνο τέσσερα λεπτά δέκα ολόκληρα χρόνια. Άλλος τη βρήκε φρέσκια κι άλλος παλιομοδίτικη. Ρομποτική, σαν του Χαλ της Οδύσσειας του Διαστήματος τη χαρακτήρισε αναγνώστης του protagon. Τότε μου ήρθε. Ο κύριος Παπαδήμος δεν είναι΄Ελληνας. Δεν είναι καν κύριος. Είναι ρομπότ!
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Ο Παπαδήμος είναι ρομπότ
