Ο Μιχάλης Κοντράρος γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα.
Σπούδασε γραφιστική στη σχολή Βακαλό παίρνοντας Bachelor of Arts in Design (first class honors) και the Master of Arts in Design Visual Communication and Interactive Media (first class honors).
Το 2007 άνοιξε το δημιουργικό γραφείο «dot.psd» που ειδικεύεται σε εφαρμογές που αφορούν το design και το web design.
Από 16 χρονών άρχισε να ασχολείται με το μοντελισμό και ιδιαίτερα με τη δημιουργία – γλυπτική φιγούρων με θεματολογία εμπνευσμένη από comic, μυθιστορήματα, παραμύθια, τον κινηματογράφο αλλά και την ιστορία. Λαμβάνοντας μέρος σε εκθέσεις – διαγωνισμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό έχει διακριθεί με πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων και τα:

- Χρυσό και Best Of Show – fantasy, Swiss World Expo (το 8ο παγκόσμιο που διεξήχθη στην Ελβετία για την τριετία 2011-2014)
- Χρυσό και Best fantasy display στο Monte San Savino, Ιταλία
- Χρυσό, καλύτερης φιγούρας και Best Of Show στον διαγωνισμό της IPMS HELLAS, 2011

- Πόσα χρόνια ασχολείσαι με τη γλυπτική?
Η πρώτη μου προσπάθεια να ασχοληθώ με αυτό ήταν στα 17. Προσπάθησα να φτιάξω το μπούστο ενός ιππότη που κατέληξε να γίνει πειρατής, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούσα να κάνω δύο μάτια!!! Το έχω κρατήσει ακόμα για να θυμάμαι το ξεκίνημα.

- Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ασχοληθείς με αυτή τη μορφή τέχνης?
Αρχικά ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον μοντελισμό και μετά με το βάψιμο ιστορικών φιγούρων, από αυτές που βρίσκεις στα περισσότερα από αυτά τα μαγαζιά. Μια μέρα συνάντησα κάποιον που κοροϊδευτικά μου είπε ότι αυτός δεν αγοράζει πια φιγούρες, αλλά τις φτιάχνει μόνος του. Τον ρώτησα λοιπόν με τι τις φτιάχνει και αυτό ήταν…πήγα και έφτιαξα τον πειρατή που σας ανέφερα.

- Έχεις κάνει σχετικές σπουδές?
Σπουδές πάνω στο αντικείμενο όχι, αλλά χρησιμοποίησα το αντικείμενο στις σπουδές μου. Σπούδασα γραφιστική στη Βακαλό. Πήρα το Bachelor κάνοντας τη διπλωματική μου στην εικονογράφηση βιβλίου και στη δημιουργία ενός χαρακτήρα σε γλυπτό. Συνέχισα με το Master κάνοντας περίπου την ίδια πτυχιακή με τη διαφορά ότι δεν βασίστηκα στην εικονογράφηση, αλλά concept art και τη χρήση των μοντέλων για τον κινηματογράφο. Κάτι που ομολογουμένως δεν είναι και πολύ χρήσιμο στη χώρα μας.

- Ποια είναι η πηγή έμπνευσής σου?
Η πηγή έμπνευσης μου μπορεί να είναι ένας χαρακτήρας από μια ταινία, από ένα comic ή σκίτσο, κάτι που μου ήρθε στο μυαλό, ή ακόμα ένα ιστορικό γεγονός.

- Ασχολείσαι επαγγελματικά?
Εγώ το αντιμετωπίζω αυτό σαν χόμπι που το κάνω για μένα. Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιοι συλλέκτες οι οποίοι επιθυμούν να αγοράσουν ή και να παραγγείλουν κάποια κομμάτια. Τότε κατόπιν συνεννόησης προχωράμε…

- Έχεις πάρει μέρος σε εκθέσεις? Αν ναι, ποια συμμετοχή σου θα ξεχώριζες και γιατί?
Στον χώρο αυτόν υπάρχουν εκθέσεις – διαγωνισμοί. Έχω λάβει μέρος και στην Ελλάδα και σε λίγες του εξωτερικού. Αυτή που θα ξεχώριζα θα ήταν το παγκόσμιο που αυτή τη φορά έγινε στην Ελβετία (Swiss World Expo 2011), ένας διαγωνισμός που γίνεται μία φορά κάθε τρία χρόνια. Εκεί, με μεγάλη μου έκπληξη μπορώ να πω, ότι πήραμε την ανώτερη διάκριση – βραβείο το «Best of Show»

- Ποια είναι τα υλικά που χρησιμοποιείς?
Τα υλικά που χρησιμοποιώ είναι κυρίως στόκος 2 συστατικών ένα είδος πηλού (super sculpey). Και τα 2 αυτά υλικά έχουν τη μορφή της πλαστελίνης με τη διαφορά ότι το πρώτο στεγνώνει με τον αέρα και το δεύτερο θέλει ψήσιμο. Ανάλογα με τι θέλω να φτιάξω χρησιμοποιώ και άλλα υλικά όπως φύλλα πλαστικού, σύρμα και ότι άλλο πέσει στα χέρια μου.

- Πόσο χρόνο χρειάζεσαι για να ολοκληρώσεις ένα γλυπτό?
Αυτό εξαρτάτε από την δυσκολία του θέματος και την όρεξή μου. Μέχρι τώρα ο λιγότερος χρόνος που έχω κάνει είναι 6 μέρες και ο περισσότερος 3 μήνες.

- Περιέγραψε μας τη διαδικασία «γέννησης» ενός έργου σου.
Πρώτα μου έρχεται η γενική ιδέα. Τις επόμενες μέρες το σκέφτομαι συνεχώς, τις λεπτομέρειες, την κίνηση, γενικά βάζω στο μυαλό μου ακριβώς τι θέλω να κάνω. Μόλις έχω την εικόνα στο μυαλό μου ξεκινάω.
Πρώτα γίνεται με σύρμα ο σκελετός και σιγά σιγά αρχίζω και τον «χτίζω» με τα υλικά που ανέφερα και στην πορεία βλέπω τι αλλαγές χρειάζονται από την αρχική εικόνα. Συνεχίζω έτσι μέχρι να φτάσω στο σημείο να με ικανοποιεί το αποτέλεσμα. Αν κάτι δεν μου αρέσει το «ξηλώνω» και το ξανακάνω.

- Που μπορεί κάποιος να δει τις δημιουργίες σου?
Όποιος θέλει μπορεί να επισπευτεί στις ιστοσελίδες μου:
www.mkontraros.com
www.dream-creations.gr
www.sbmaniac.deviantart.com

- Αυτή τη στιγμή ασχολείσαι με κάποιο project?
Αυτή τη στιγμή κάνω την αποτοξίνωσή μου…δεν ασχολούμαι με τίποτα, απλά κοιτάζω δεξιά και αριστερά σαν τρελός για να βρω το νέο θέμα

- Και για το τέλος…αν σου ζητούσα να δώσεις μορφή στις «περίεργες» μέρες που ζούμε ποιανού έργου σου τη μορφή θα έδινες και γιατί?
Μπορώ να πω ότι η φιγούρα που έχω κάνει «Hell’s Kitchen» είναι αρκετά αντιπροσωπευτική. Απεικονίζει ένα ζόμπι χασάπη – μάγειρα και αυτό δυστυχώς για ευνόητους λόγους…

Τιτίκα Καραμανλή – fuctART #14

• 

Τίποτε δεν απόμεινε
στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου
και φαίνονται χεσμένα.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε
στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε,
σκατάδες στο τετράγωνο.

Μας έρχεται κάθε σκατάς,
θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε
πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω,
σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό,
σκατά βρωμά κι ο κρίνος.

Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά,
και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό
προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ
και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ,
σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ
και στα σκατά θα πέσω.

Οταν πεθάνω χέστε με,
τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με
και πάλι ξαναφάτε

μα απ’ τα γέλια τα πολλά
κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ,
μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε,
σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο
μου πόνεσε ο κώλος!

Αλέξανδρος Σούτσος (1803-1863)

• 

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Γεώργιος Χ. Σουρής (1853-1919)

• 

Οι πίσω πόρτες συνήθως δημιουργούνται για λόγους ασφάλειας. Είναι έξοδοι κινδύνου. Και για να ανοίξουν, κάποιος πρέπει να πιέσει το πόμολο, αφού διαπιστώσει πως υπάρχει κίνδυνος. Αν ο εκδότης του ΔΟΛ Σταύρος Ψυχάρης λέει αλήθεια, τότε ο Γιώργος Παπανδρέου τον έβαλε στο Μαξίμου από την πίσω πόρτα. Πίεσε το πόμολο, για να ανοίξει η πίσω πόρτα. Προφανώς θα είχε προηγηθεί διαπίστωση κινδύνου. Οι δύο άντρες, λέγοντας ψέματα ή αλήθεια, κάνουν παραδοχή για το ίδιο πράγμα: H σχέση πολιτικής και συγκροτημάτων Τύπου στην Ελλάδα, παραμένει επικίνδυνη σχέση, γι αυτό και ανοίγει συνήθως τις εξόδους κινδύνου. Τις πίσω πόρτες.

Η διαφορά βεβαίως είναι πως ο κάθε εκδότης μπορεί να επικαλείται κίνδυνο ή να δημιουργεί, ενώ ο πρωθυπουργός είναι αυτός που πρέπει να τον αντιμετωπίσει. Η δήλωση του Γ Παπανδρέου πως ο Ψυχάρης τον έριξε γιατί δεν του έδωσε δάνειο 10 εκατομμύρια η Εθνική Τράπεζα είναι ανατριχιαστική. Ο κύριος Παπανδρέου μοιάζει με εκείνον τον καθαριστή τζαμιών που στην προσπάθειά του να δείξει πόσο καλά καθαρίζει το τζάμι, απλώς το σπάει.

Οι ελάχιστες αυτές λέξεις που ακούστηκαν στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, ακύρωσαν ομιλίες χιλιάδων λέξεων περί διαφάνειας, δημοκρατίας, αυτοθυσίας, ειλικρίνειας, πολιτικής ανησυχίας και άλλα πολλά. Να ποια μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό:
1. Ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας κάνει την τραγική παραδοχή πως η Δημοκρατία του και η πολιτεία του ήταν μια απάτη. Θεσμοί, νόμοι, κόμμα, ο ίδιος ο λαός και οι επιλογές του, ακυρώθηκαν από έναν εκδότη σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση σαν να ήμασταν στη δεκαετία του 60.

2. Την ώρα που εκδότης πιέζει και απειλεί, το κράτος τον απαλλάσσει από το βάρος του Μεγάρου Μουσικής, του οποίου τα φέσια αναλαμβάνει. Ο εκδότης βεβαίως συνεχίζει να το διοικεί.

3. Ως πρωθυπουργός δεν απαιτεί από τις κρατικές υπηρεσίες να προχωρήσουν σε έλεγχο των συγκροτημάτων Τύπου, δεν νομοθετεί καμιά διαφάνεια, ούτε και τακτοποιεί νομικά το πειρατικό καθεστώς στα ΜΜΕ και τις αδειοδοτήσεις των καναλιών. Απλώς υπομένει για να εμφανιστεί στο μέλλον ως θύμα;

4. Εκβιαζόμενος, δεν κάνει καμιά δήλωση γι αυτό, δεν απευθύνεται στους πολίτες, δεν αποκαλύπτει, δεν απαιτεί συμπαράσταση έστω. Αφήνει τον εκβιασμό να λειτουργεί ως παγιωμένο στοιχείο πολιτικής, μεταξύ Μαξίμου και περιπτέρων με εκβιαστικά πρωτοσέλιδα.

5. Παραδέχεται πως η ΕΤΕ, μια μεγάλη Τράπεζα απευθύνεται στον ίδιο προκειμένου να προχωρήσει σε δανειοδοτήσεις. Ή παρανόμως έπραξαν ή αυτό θεωρείται πλέον σωστό και είναι ίσως ο λόγος που τελικώς κάναμε πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη. Να έχει λόγο στα δάνεια.

6. Η διοίκηση της ΕΤΕ, παραμένει στη θέση της αντί να παραιτηθεί από το βράδυ των αποκαλυπτικών δηλώσεων του Γιώργου Παπανδρέου. Ένας πρώην πρωθυπουργός, αποκάλυψε πως δεν λειτουργούσαν ως στελέχη της Τράπεζας, αλλά ως πολιτικοί υπάλληλοι που χρησιμοποιούσαν και οι ίδιοι την Τράπεζα για πολιτικούς εκβιασμούς. Αν είναι διαφορετικά, τότε τι δουλειά είχαν να ενημερώνουν τον πρωθυπουργό για δανειοδοτήσεις;

7. Οι δηλώσεις Παπανδρέου δίνουν υπόσταση στις καταγγελίες της εκδότριας της Ελευθεροτυπίας, Μάνιας Τεγοπούλου, η οποία κατήγγειλε πως η μη δανειοδότηση της εφημερίδας της σχετίζεται με πολιτικές και όχι τραπεζικές αποφάσεις.

Ο κύριος Ψυχάρης είναι ένας εκδότης που λειτουργεί με τον τρόπο που έμαθε επί δεκαετίες. Αν αυτός ο τρόπος είναι ανέντιμος δεν τον απείλησε ποτέ κανένας. Ούτε ο κύριος Παπανδρέου. Σήμερα στο κύριο άρθρο της εφημερίδας του λέει κομψά, αυτό που άκομψα κάνει:

«Είναι σε όλους γνωστό, ότι ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, στήριξε (σ.σ. τον Παπανδρέου), επί ζημία του, την κυβέρνησή του και προσωπικά τον ίδιο, με μόνο γνώμονα τις παραδόσεις και τους ιστορικούς δεσμούς των εφημερίδων του Οργανισμού με την δημοκρατική παράταξη».

Δηλαδή ο κύριος Ψυχάρης παραδέχεται πως η «δημοσιογραφική του αλήθεια» είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Το κάνει δεκαετίες. Δεν κάνει καλά βέβαια ο εκδότης αλλά κρίνεται από τους αναγνώστες του. Ο κύριος Παπανδρέου όμως; Πού απείλησε όλο αυτό το πλαίσιο; Πότε νομοθέτησε για να τερματιστεί η διαπλοκή; Ποτέ. Θα μπορούσε απλώς να ζητήσει από την Τράπεζα της Ελλάδας, να ελέγξει τα δάνεια των συγκροτημάτων Τύπου. Ούτε καν τις καταγγελίες για υπερτιμολογήσεις,offshore εταιρείες, λογαριασμούς με μαύρο χρήμα. Και να το κάνει ενημερώνοντας τον κόσμο. Θα ήταν αρκετό.
Η τιμωρία του δεν θα ήταν εκδίκηση, αλλά ανταπόκριση σε ένα λαϊκό αίτημα. Δεν το έκανε. Αντιθέτως έριχνε την κρατική διαφήμιση στα γερασμένα Μέσα που προσπαθούσαν να τον πείσουν πως ο επιθανάτιος ρόγχος τους είναι ήχος απειλής.
Ο ίδιος και οι συνεργάτες του, πολιτεύτηκαν με τη λογική των πρωτοσέλιδων και των καλών σχέσεων με αυτούς που τώρα καταγγέλλει. Κατανοούσαν την πολιτική, όπως ενδεχομένως τους την έμαθαν οι παππούδες και οι πατεράδες τους, επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά μιας άλλης εποχής. Κι όλα αυτά τον καιρό του ίντερνετ από έναν λάτρη του. Να νταραβερίζεσαι με συγκροτήματα όταν όλα είναι ανοιχτά στο διαδίκτυο.
Δεν ξέρω αν ο Ψυχάρης μπήκε από την πίσω πόρτα στο Μαξίμου. Από όποια και να μπήκε, κάποιοι του την άνοιξαν και τον όρισαν ως συνομιλητή στο γραφείο που έπρεπε να υπάρχουν νόμοι εξυγίανσης και όχι μυστικές συμφωνίες. Και τώρα ψάχνουν την πόρτα κινδύνου.

Κώστας Βαξεβάνης – koutipandoras.gr

• 

“Since Yesterday”…από πότε?
- Από το 2002

Και γιατί “Since Yesterday” (facebook.com/sinceyesterday)?
- Όλοι όσοι έχουν μπάντα γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να βρεις όνομα. Εμείς γράψαμε διάφορα ονόματα σε χαρτάκια και τα βάλαμε μέσα σε ένα καπέλο. Στην τύχη τραβήξαμε ένα χαρτάκι και βγήκε αυτό το όνομα που λίγο-πολύ το θέλαμε όλοι.

Ποια είναι τα μέλη του συγκροτήματος?
Goktug Caliskan – Φωνητικά
Burak Kilic – Κιθάρα
Cem Saydam – Κιθάρα
Yigit Uney – Μπάσο
Renan Gucyener – Drums

Πως θα περιγράφατε τη μουσική σας?
- Είναι ένας συνδυασμός metal και hardcore. Εξαρτάται ουσιαστικά από τη διάθεσή μας όταν γράφουμε τα τραγούδια. Μπορεί να είναι περισσότερο metal σε ένα τραγούδι και περισσότερο hardcore σε ένα άλλο.

Γράφετε μόνοι σας τη μουσική σας? Με ποια θέματα συνήθως ασχολείστε?
- Η μουσική είναι δική μας, όπως και τα τραγούδια μας. Εμπνεόμαστε από καθημερινά πράγματα και οι στίχοι μας έχουν συνήθως κοινωνικό περιεχόμενο. Ζούμε σε μια εποχή τόσο δύσκολη που νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε μέσω της μουσικής μας. Αν και συνήθως τα πράγματα λέγονται με hardcore τρόπο, εμείς επιλέγουμε έναν πιο ποιητικό.

Ποιες είναι οι επιρροές σας?
- Όλοι ακούμε διάφορα είδη μουσικής, γεγονός που αντανακλά και στη διαδικασία δημιουργίας. Δεν μπορούμε να δώσουμε συγκεκριμένα ονόματα καλλιτεχνών και γκρουπ. Ούτε μπορούμε να πούμε πως πρώτα ακούμε μια μπάντα και μετά γράφουμε. Αγαπάμε τη μουσική και ακούμε μουσική συνέχεια. Έτσι υπάρχουν πολλές επιρροές και δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποια.

Πόσο εύκολο είναι για μια μπάντα από μια χώρα εκτός Αμερικής να κάνει παγκόσμια καριέρα?
- Δεν πιστεύουμε πως έχουμε παγκόσμια καριέρα, τουλάχιστον όχι ακόμα. Από την άλλη έχουμε πλησιάσει τόσο κόσμο αυτά τα εννιά χρόνια από κάθε γωνιά της Γης και έχουμε πάρει τόσο θετική ανταπόκριση… Για να γίνεις παγκοσμίως γνωστός θα πρέπει να δίνεις συναυλίες σε όλο τον κόσμο, πράγμα πολύ δύσκολο αν δεν έχει από πίσω κάποιον σπόνσορα να σε στηρίζει. Εμείς ακόμα τα κάνουμε όλα με τον τρόπο DoItYourself και η Ελλάδα είναι ο πιο σημαντικός σταθμός εκτός Τουρκίας για μας.

Τώρα δουλεύετε το δεύτερο album σας. Πότε υπολογίζετε να κυκλοφορήσει?
- Το 2012 η μπάντα γίνεται 10 χρονών. Ελπίζουμε να έχουμε ευχάριστα νέα για σας αυτή τη χρονιά. Είμαστε ακόμα σε αρχικό στάδιο. Θα πάρουμε το χρόνο μας και θα δουλέψουμε σκληρά. Θέλουμε η δεύτερη δουλειά μας να είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο.

Και σχετικά με τις live εμφανίσεις σας? Πρόκειται να επισκεφτείτε κάποιες Ευρωπαϊκές πόλεις. Δώστε μας λεπτομέρειες.
- Θα εμφανιστούμε με τους Έλληνες φίλους μας «Eternal Hated” στην Άγκυρα στις 9 Οκτωβρίου. Στη συνέχεια θα δώσουμε τρεις συναυλίες στην Ελλάδα (Νοε. 4-Θεσσαλονικη, Νοε. 5- Λάρισα, Νοε. 6- Αθήνα) και μετά πετάμε για Γερμανία και δίνουμε 4 συναυλίες εκεί. Η περιοδεία θα ολοκληρωθεί με την εμφάνισή μας στη Ζυρίχη, Ελβετία. Μπορείτε να ενημερώνεστε με ότι νεότερο από τη σελίδα μας στο Facebook, www.facebook.com/sinceyesterday

Και για το τέλος… Εάν οι Since Yesterday μπορούσαν να αλλάξουν κάτι με τη μουσική τους τι θα ήταν αυτό?
- Ας είμαστε ρεαλιστές. Δεν πιστεύουμε πως μπορούμε να αλλάξουμε πράγματα με τη μουσική μας. Αυτό που προσπαθούμε είναι, με τους στίχους των τραγουδιών μας, να επιστήσουμε την προσοχή του κόσμου σε θέματα που μας απασχολούν και που είναι σημαντικά για μας. Ο κόσμος γίνεται όλο και πιο αδιάφορος μέρα με τη μέρα και αυτό είναι κάτι που μας λυπεί. Αν μπορούσαμε να επηρεάσουμε έστω και λίγους θετικά, θα ήμασταν οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι του κόσμου.

Τιτίκα Καραμανλή – fuctART #13

• 

Ανεξαρτήτως θρησκευτικής πεποίθησης ή όχι το μήνυμα των Χριστουγέννων είναι γενικά παραδεκτό να μεταφράζεται ως προσφορά προς τον άλλο, τον λιγότερο τυχερό ίσως, τον λιγότερο προνομιούχο σίγουρα. Κάπου όμως το μήνυμα της προσφοράς χάνεται κάτω από τις στοίβες διαφημίσεων των προσφορών των υπεραγορών και των καταστημάτων… ιδιαίτερα σε καιρούς οικονομικά δύσκολους.

Τα Χριστούγεννα είναι η ευκαιρία «εξιλέωσης» της χρόνιας αδιαφορίας με την εισφορά (έτσι μεταφράζεται πλέον η προσφορά) σε κάποια «φιλανθρωπική» οργάνωση που σκοπό έχει να τονίσει ακόμα περισσότερο το χάος μεταξύ «εχόντων» και «μη εχόντων», «ελεημόνων» και «επαιτών»… με φυσικά τους δεύτερους να πρέπει να αισθάνονται μεγάλη ευγνωμοσύνη για τη «μεγαλοψυχία» των πρώτων. Έτσι και οι «ελεήμονες» κερδίζουν τον Παράδεισο αφού «ελέησαν» τους φτωχούς (κι ας μην έδωσαν το ένα από τους δύο χιτώνες αλλά τον ένα από τους διακόσιους και βάλε).

Έτσι και οι «επαίτες» κερδίζουν τον Παράδεισο, αφού όχι μόνο ο χριστιανισμός αλλά και πολλές άλλες θρησκείες θέλουν τους φτωχούς και καταπονημένους να κερδίζουν την βασιλεία των ουρανών ως αντάλλαγμα των δεινών που έζησαν στη γη. Και με αυτό κατά νου οι φτωχοί και καταπονημένοι δεν πρέπει να αντιδρούν στις δοκιμασίες μα να χαίρονται που τους δίνεται η ευκαιρία να κερδίσουν την «αιώνια ζωή».

Αν η «φιλανθρωπία» σκοπό είχε πραγματικά να βελτιώσει τη ζωή των ανθρώπων που έχουν ανάγκη θα εξελισσόταν σε κοινωνικό κράτος… Κι όμως εκείνο κυρίως διώκεται σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Κι ας είναι ακόμα πιο απαραίτητο και αναγκαίο σε καιρούς οικονομικής κρίσης ώστε να μπορούν να επιβιώνουν οι πολλοί χωρίς να αισθάνονται εξαρτώμενοι από την «φιλανθρωπία» των λίγων. Για τους θιασώτες της λεγόμενης «ελεύθερης αγοράς» το κοινωνικό κράτος γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος και η μοναδική αιτία της οικονομικής κρίσης. Ίσως γιατί το κοινωνικό κράτος περιορίζει την ελευθερία τους να αγοράζουν ανθρώπους σε τιμές ευκαιρίας.

Ελεώ σημαίνει και οικτίρω… μια σημασία του οποίου είναι και το καταφρονώ, δηλαδή υποτιμώ. Και κάπου εκεί καταλήγει η «φιλανθρωπία» εκείνων που υποστηρίζουν οικονομικά συστήματα που πλουτίζουν τους λίγους που κατά βούληση (και ιδιωτική πρωτοβουλία) πλέον ελεούν τους φτωχούς. Κάπως έτσι η «ελευθερία της αγοράς» καταντά στην ασυδοσία ορισμένων λίγων ενάντια στους πολλούς που νιώθουν περισσότερο δέσμιοι παρά «ελεύθεροι» να αναπτυχθούν.

Και με αυτές τις χριστουγεννιάτικες σκέψεις κατά νου, τουλάχιστο το αστέρι των σύγχρονων χρόνων φέγγει καταλαμβάνοντας τη Wall Street στις ΗΠΑ, αγανακτά στην Ευρώπη και εξεγείρετε στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Γιατί σίγουρα αν κάποιος πιστεύει στην ιστορία των Χριστουγέννων έστω και συμβολικά, οι βοσκοί ήταν το 99 τοις εκατό και ο Ηρώδης το 1.

Μαρία Χρυσάνθου – tvxs.gr

• 

Γεννήθηκα στην Αθήνα.
Ξεκίνησα τη γλυπτική στα 16 σα χόμπυ, προσπαθώντας να φτιάξω τα αγαπημένα κινηματογραφικά τέρατα από πλαστελίνη.
Συνέχισα να το κάνω σα χόμπυ , ενώ δούλευα σε δουλειές άσχετες με το αντικείμενο για δώδεκα χρόνια. Πριν από τρία χρόνια, αφού πήρα το πρώτο μου pc με internet, αποφάσισα να παρατήσω την πρωινή δουλειά μου και να συγκεντρωθώ στο να δημιοργήσω πλάσματα της φαντασίας μου, να δημιουργήσω το προσωπικό μου online portfolio και να προωθήσω τη δουλειά μου στους ‘σωστούς’ ανθρωπους για να τη δούν.
Για πρώτη φορά δούλεψα σα γλύπτης στη Millenium Fx στη Μεγάλη Βρατανία το 2008, για την τηλεοπτική σειρά ‘Doctor who’.
Από τότε ασχολούμαι επαγγελματικά με τη γλυπτική. Επίσης έχω δουλέψει στη Μαδρίτη, ενώ αυτή τη στιγμή βρίσκομαι Νέα Ζηλανδία και εργάζομαι στη Weta Workshop, τους τελευταίος 7 μήνες, για την ταινία “ The Hobbit”!

- Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την γλυπτική?
Ξεκίνησα στα 16 μου καθαρά σα χόμπυ και τα τελευταία τρία χρόνια το κάνω επαγγελματικά.

- Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε στο να επιλέξεις τη γλυπτική ως μέσο έκφρασης και δημιουργίας?
Διάλεξα τη γλυπτική γιατί μου αρέσει να έχω το τελικό αποτέλεσμα σε τρισδιάστατη μορφή και να μπορώ να το κρατάω στα χέρια μου.

- Έχεις κάνει κάποιες σχετικές σπουδές?
Όχι είμαι αυτοδίδακτος

-Τι υλικά χρησιμοποιείς?
Δουλεύω μια διάφορα είδη πηλού για τα γλυπτά, όπως πλαστελίνη, polymer πηλό και πηλό κεραμικής. Γύψους και σιλικόνες για καλούπια και ριτίνες, λάτεξ και σιλικόνη για τα τελικά αντίγραφα.

- Ποια είναι η πηγή έμπνευσής σου?
Η δουλειά άλλων καλλιτεχνών και η φύση (ζώα, φυτά κλπ.)

- Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείς για τη δημιουργία του κάθε σου έργο? Πόσο χρόνο χρειάζεσαι για να το ολοκληρώσεις?
Ξεκινάω πάντα με μια ιδέα στο μυαλό μου την οποία προσπαθώ να περάσω κατευθείαν στον πηλό. Όταν το γλυπτό φτάσει στο τελικό του στάδιο ξεκινάω το καλούπωμα για να μπορώ να βγάλω αντίγραφα για βάψιμο και τελείωμα.
Μπορεί να μου πάρει από τρείς μέρες μέχρι τρείς εβδομάδες να τελειώσω ένα κομμάτι ανάλογα με το μέγεθος, τη μορφή και την πολυπλοκότητά του.

- Έχεις πάρει μέρος σε εκθέσεις? Αν ναι, ποια σου έχει μείνει περισσότερο? Αν όχι…γιατί?
Έχω εκθέσει έργα μου σε εκθέσεις σε Αγγλία, Γερμανία και Αμερική μαζί με άλλους καλλιτέχνες του χώρου. Η τελευταία ήταν στο Los Angeles “ Conjoined in 3d” στην οποία έλαβαν μέρος τα μεγαλύτερα ονόματα και ταλέντα του χώρου στο Hollywood ( Jordu Schell, Steve Wang, Ctet Zar και πολλοί άλλοι). Μου έκανε εντύπωση που μου ζήτησαν να στείλω δουλειά μου και που τελικά πουλήθηκε.

- Αυτή την περίοδο δουλεύεις πάνω σε κάτι?
Τους τελευταίους 7 μήνες δουλεύω στη Weta Workshop στο Wellington, στη Nέα Ζηλανδία για το Hobbit του Peter Jackson και το Elysium του Neil Blomkamp (Σκηνοθέτη του District 9)

- Ποιο σχόλιο σχετικά με τις δημιουργίες σου σου έχει κάνει μεγαλύτερη εντύπωση?
Mου κάνει πάντα εντύπωση όταν μου λένε ότι τα έργα μου θα μπορούσαν να είναι αληθινά γιατί αυτός είναι ο στόχος μου.

-Και αν σου δινόταν η ευκαιρία να έδινες ζωή σε ένα από τα γλυπτά σου, ποιο θα ήταν αυτό που θα επέλεγες και ποια θα ήταν η αποστολή του στον κόσμο μας?
Οι δυνατότητες είναι απεριόριστες

Τιτίκα Καραμανλή – fuctART #13

• 

Η Αναστασία Γεωργίου εργάζεται στο δικό της μικρό προσωπικό χώρο τα τελευταία χρόνια λαμβάνοντας μέρος σε ομαδικές καλλιτεχνικές εκθέσεις στην πόλη της που τόσο αγαπά, τη θεσσαλονίκη.
Πρόσφατα έγινε η δεύτερη ελληνίδα μέλος της επίλεκτης Doll Artist κοινότητας » ADO » (art dolls only/http://www.artdollsonly.com/)
Όπως πολλοί doll artists υποστηρίζουν, έτσι κι εγώ πιστεύω πως δεν φτιάχνουμε εμείς τις κούκλες, αλλά εκείνες και μόνο, τραβόντας ασταμάτητα κλωστές απο της ψυχή μας…

- Πως και ασχολήθηκες με την κατασκευή κούκλας?
Ολα ξεκίνησαν όταν μου έκαναν δώρο ένα βιβλίο για την κατασκευή κούκλας…

- Και πόσα χρόνια μετράς στη δημιουργία?
Δημιουργικα, με τρομερές ανησυχίες στο να βρώ τρόπους έκφρασης, από πολύ μικρή ηλικία…συνειδητά περίπου 15 χρόνια τώρα…

- Έχεις σπουδάσει κάτι σχετικό?
Η επιλογή των σπουδών μου ήταν από την αρχή ένα μεγάλο λάθος..ζορίστικα σχεδόν θανάσιμα για να την τελειώσω μετα κόπων και βασάνων..ποτέ όμως δεν ήμουν εκεί…το μυαλό μου ταξίδευε σε πιο δημιουργικά μονοπάτια..
Είμαι 100% αυτοδίδακτη

- Από ποια υλικά είναι οι κούκλες σου?
Ξεκίνήσα από μικρή με το απλό cernit φτιάχνοντας μινιατούρες, έπειτα βρήκα το ζυμάρι..ένα υλικό με τρομερή και ιδιαίτερη προσωπικότητα..και τώρα πια σε διαφόρων ειδών πηλούς όπου μου δίνουν την πλήρη δυνατότητα αποτύπωσης και της παραμικρής λεπτομέρειας..κάτι που το ζυμάρι δεν μπορούσε πιά να μου το προσφέρει..

- Πόσο χρόνο σου παίρνει για να τις δώσεις «σάρκα και οστά»?
Μπορείς να τελειώσεις μια κούκλα με εντατικότατους ρυθμούς του τύπου 8 με 10 ώρες την ημέρα, μέσα σε 5 μέρες…αλλά μπορείς να κάνεις και μήνες..Το μεγαλύτερο μου διάστημα ήταν η Μόμο όπου με πήρε σχεδόν 6 μήνες..τεχνικά δεν ηταν δύσκολο όσο το να την ζωντανέψω μέσα από το παραμύθι..

- Μπορείς να περιγράψεις, σύντομα, τα στάδια τα οποία απαιτούνται για την κατασκευή τους?
Δεν ξέρω να σκιτσάρω οπότε όλα ξεκινάνε μέσα από το μυαλό μου. Μετά αυτά μεταφέρονται στα χέρια μου, στα δάχτυλά μου…συνήθως όταν φτιάχνω τα μάτια από εκεί ξεκινάνε όλα..μου λεει εκείνη στο τέλος το τι θέλει να γίνει..φτιάχνοντας της τα ρούχα της,τα μαλλιά της,το μακιγιάζ της…

- Ποια είναι η πηγή έμπνευσής σου?
Η ίδια μου η ζωή.
Αυτά που βιώνω καθημερινά, η μουσική, ένα παραμύθι, ένα όνειρο, μια κρυφή μου επιθυμία..

- Τι συμβολίζει για σένα «η κούκλα»?
Για μένα η κούκλα είναι η αντανάκλαση μου..η πλήρης εξωτερίκευση του εσωτερικού μου κόσμου…η κούκλα μέσα της κρύβει μεγάλη ιστορία.. ακόμη και από τους προιστορικούς χρόνους όπου η κούκλα ήταν φτιαγμένη από κόκκαλα και δέρμα ζώων..είναι απόλυτα συνδεδεμένη με το ανθρώπινο είδος ως ένα μέσω εναπόθεσης τρυφερότητας και συναισθημάτων..

- Έχεις κατασκευάσει πολλές κούκλες. Ποια από αυτές θα ξεχώριζες και γιατί?
Θα έλεγα αρκετές, θέλω όμως πολλές περισσότερες, παλεύω καθημερινά με το χρόνο…είναι ένα ταξίδι ατελείωτο..
Ίσως να ξεχώριζα την «L’ombelico del mondo» ή τη «Μοmo» αλλά και πάλι δεν ξέρω να σας πώ με απόλυτη σιγουριά..κάθε μια έχει και ένα κομμάτι μου.

- Και για το τέλος…αν σου ζητούσα να δωρίσεις μια κούκλα σε κάποιον «επώνυμο», ποιος θα ήταν αυτός και τι κούκλα θα του χάριζες? Γιατί…?
Δε θα χαριζα καμία απολύτως κούκλα συγκεκριμένα σε κάποιον πολιτικό αλλά θα ήθελα να μπορούσα να έφτιαχνα εκατομμύρια μικρές «Voodoo Dolls» για κάθε έναν από εμάς!
Ο νοών νοείτω..

Τιτίκα Καραμανλή – fuctART #13

• 

Επειδή ο Σπυρίδων (Άδωνις) Γεωργιάδης αποφοίτησε από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν σημαίνει ότι είναι και σοβαρός «ιστορικός», όπως διαβάζουμε στην wikipedia.

Ξεφυλλίζοντας τα 2 του εκδοτικά εκτρώματα (για τα αρχαία νομίσματα και τον μύθο της «ομοφυλοφιλίας» στην αρχαιότητα) καταλαβαίνεις ότι ο «συγγραφέας», αυτοδίδακτος παραπληροφορητής της ιστορικής ελληνικής συνείδησης δεν γνωρίζει από επιστημονική τεκμηρίωση και εγκυρότητα των βιβλιογραφικών πηγών που δεν παραθέτει για ευνόητους λόγους…
Είναι γεγονός ότι σε αυτή την χώρα ούτε η Ακαδημία Αθηνών εκτελεί κανένα σοβαρό έργο επιστημονικής επιτήρησης της επιστημονικής «σοδειάς» των «εθνοσωτήρων εκδοτών», μας αλλά ούτε και το Υπουργείο Πολιτισμού εποπτεύει πουθενά τα πνευματικά του δικαιώματα.

Ο Σπυρίδων Γεωργιάδης, εμβαφτιζόμενος, αυνανιστικά σχεδόν, Άδωνις, με φόντο -αυθαιρέτως- (του έχει παραχωρηθεί αλήθεια άδεια από τον Υπουργείο Πολιτισμού;) τον τραυματισμένο από τους βανδαλισμούς Παρθενώνα, διαφημίζει τον εκδοτικό του κάματο (ακόμα και αισθητικά άτεχνο και φτηνιάρικο) όπως νεοχριστιανοί αμερικανοί τηλεπροφήτες σε τριτοκλασάτα αμερικανικά κανάλια διδάσκουν ένα μικρό αποχαυνωμένο τηλεοπτικό κοινό πως θα εγγραφούν μέλη της «κοινωνίας του ουράνιου Παραδείσου»…
Ο Γεωργιάδης είναι ένας επικίνδυνος τηλεπλασιέ, αν και ευτυχώς ελάχιστης αγοραστικής δυναμικής.
Κι όμως η ατιμωρησία και το θράσος αυτής της καρικατουνίστικης τηλεπερσόνας επιβραβεύτηκε πριν από μια εβδομάδα με την υπουργοποίηση της στο νέο εθνοσωτήριο κυβερνητικό σχήμα του εκτελεστή Παπαδήμου…

Γιατί πρόστιμα πέφτουν μόνο για οφειλές προς το Ελληνικό δημόσιο κι όχι για την διαστρεβλωμένη χρήση εθνικών ιστορικών και αρχαιολογικών πηγών;
Θα μας πάρουν με τις ντομάτες, αδέρφια…
Δεν μπορεί στα 11.000.000 Έλληνες να μην υπήρχε ΕΝΑΣ πιο «φιλότιμος» και με «μπέσα» (για να χρησιμοποιήσω τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποίησε ως παράδειγμα ο άλλος ατιμώρητος βαρύς κι ασήκωτος νεοφασίστας Καρατζαφέρης – αλήθεια ποιός ανώτερος δικαστικός ενέκρινε πολιτικό κόμμα με όνομα «Λαός»;;) επιστήμονας να καθίσει στη σημερινή πολιτική θέση του Σπυρίδωνα Γεωργιάδη… δεν συζητώ για το ΑΞΙΟΣ…

Μετά την αυτοχειριστική «πατάτα» του Παπανδρέου για ένα αληθινά τολμηρό δημοψήφισμα, η υπουργοποίηση μελών της ακροδεξιάς ήρθε και έδεσε…
Μιλάμε πλέον για βεβαιωμένο και παρανοϊκό σχέδιο εκτέλεσης της πολιτικής συνταγματικής ελευθερίας του πραγματικού λαού…
Κάτι πρέπει να γίνει (και πραγματικά δεν γνωρίζω από που) για να αποκτήσει ένα σοβαρό πρόσωπο εκπροσώπησης και ο ελληνικός λαός και το ελληνικό πολιτικό σύστημα… αλλιώς αν ζούμε την εποχή της «Ελληνικής Κατάρρευσης» (ελλείψει θεσμικών σοβαρών προσώπων στην Πολιτική και το Πνεύμα) θα χρειαστούμε 300 χρόνια πάλι για να ανορθωθούμε…

Μάνος Λαμπράκης – exostispress.gr

• 

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, περίπου 80% των Ελλήνων χαίρονται γιατί δεν ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Φίλιππος Πετσάλνικος, ένας πολιτικός-μαριονέτα, αλλά ο Λουκάς Παπαδήμος. Μετά τη χθεσινοβραδινή του εμφάνιση στη Βουλή, μένει να δούμε πόσοι εξακολουθούν να έχουν την ίδια γνώμη και σήμερα, αφού άρχισαν να υποψιάζονται τι είναι στην πραγματικότητα ο κύριος Παπαδήμος.

Η ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Παπαδήμου στη Βουλή ήταν ιδιαίτερη. Πολλοί στήθηκαν μπροστά στις οθόνες τους μόνο και μόνο για να τον ακούσουν να μιλά. Ήταν πρωτάκουστο, να αποκτάς πρωθυπουργό και να έχεις ακούσει τη φωνή του μόνο τέσσερα λεπτά δέκα ολόκληρα χρόνια. Άλλος τη βρήκε φρέσκια κι άλλος παλιομοδίτικη. Ρομποτική, σαν του Χαλ της Οδύσσειας του Διαστήματος τη χαρακτήρισε αναγνώστης του protagon. Τότε μου ήρθε. Ο κύριος Παπαδήμος δεν είναι΄Ελληνας. Δεν είναι καν κύριος. Είναι ρομπότ!

Δεν είναι μόνο ο μονότονος δυαδικός ρυθμός στις στεγνές κι ασπρόμαυρες φράσεις του που τον προδίδει. Είναι και ότι το υπαινίσσεται ο ίδιος, πως είναι τελείως μα τελείως διαφορετικός από όσους είχαμε δει ως τώρα. «Δεν είμαι πολιτικός», ξεκαθάρισε έξω από το Προεδρικό Μέγαρο. Τον ρώτησε κανείς; Όχι. Κι όμως ένιωσε την ανάγκη να το πει. Θα μπορούσε να πει κι άλλα. Δεν είναι στρατιώτης κάποιου κομματικού στρατού. Δεν είναι παιδί του κομματικού σωλήνα. Δεν έχει δια-φθαρεί τόσες δεκαετίες στην Ελλάδα, με μίζες, ίντριγκες και γαλαζοπράσινα ρουσφέτια. Δεν έχει σημασία αν είναι όντως έτσι. Οι πολίτες ενθουσιάζονται τόσο που βρέθηκε κάποιος να τους κυβερνήσει χωρίς να είναι σαρξ εκ σαρκός ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία που δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Κι ας μην έχει «μαγικές ικανότητες», όπως ξεκαθάρισε (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων;) στο δελτίο του Μέγκα ο Γιάννης Πρετεντέρης. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να μην είναι ο πρωθυπουργός μας γαλάζιος ή πράσινος. Να μη βρωμάει δηλαδή, κι ας είναι ό,τι θέλει. Και ρομπότ; Ναι, ρομπότ. Βρωμάει το ρομπότ;

Δεν βρωμάνε τα ρομπότ, όλοι το ξέρουμε αυτό. Αυτό που δεν ξέραμε ή τουλάχιστον δεν ήμασταν σίγουροι ως τώρα, είναι τι θέλαμε από ένα νέο πρωθυπουργό. Πρώτα νομίζαμε πως θα μας έσωζε ένας άνθρωπος-θεός της πολιτικής. Κάποιος σαν τον Καραμανλή, στο βάθρο του ψηλά πάνω από μας. Κι ας «στέγνωσε την ψυχή του» όπως έλεγε, κάναμε λάθος. Δεν μας έσωσε. Μετά θελήσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, «ζεστό» κι ας είχε πάθη. Δοκιμάσαμε τον Αντρέα και πάλι κάναμε λάθος. Νομίζαμε έπειτα πως θέλαμε έναν Ελληνάρα, «να τα λέει ωραία». Το δοκιμάσαμε κι αυτό με τον Κωστάκη τον Καραμανλή και κάναμε μεγάλο λάθος. Νομίζαμε τέλος πως θα βοηθούσε ένας «ξένος», ένας όχι σαν κι εμάς, με όλα τα στραβά μας. Δοκιμάσαμε GAP αλλά Δανία του Νότου δεν γίναμε. Ε, μένει τίποτα άλλο πια; Τις ξεφτιλίσαμε όλες τις συνταγές κι όλες τις νόρμες. Κι αν δεν έμεινε τίποτα άλλο εκτός από ρομπότ; Μήπως να το δούμε δοκιμαστικά κι αυτό;

Το μοντέλο Παπαδήμος ναι, τραβάει τον κόσμο σαν μαγνήτης (ή είναι μαγνήτης). Δεν προσελκύει μόνο την αρνητική ψήφο απελπισίας, «σε στηρίζουμε επειδή δεν είσαι Πασοκονουδού κι αυτό μας φτάνει». Έλκει και όσους θεωρούν πια πως η πολιτική δεν είναι τόσο το μπλα-μπλα, το όραμα, η ιδεολογία και το Αριστερά-Δεξιά. Είναι αντίθετα management, η τεχνοκρατική διοίκηση μιας χώρας σαν να ήταν επιχείρηση, με μετρήσιμους στόχους και ανθρώπους-αριθμούς. Εδώ που φτάσαμε, στην ελληνική πολιτική σκηνή αυτό που λες πια δεν μετράει. Μετριέται.

ΥΓ. Σε ευρώ ή σε δραχμές; Αυτό, ούτε ρομπότ δεν μπορεί να το απαντήσει ακόμα…

Γιώργος Νικολόπουλος – protagon.gr

•