Αντιπαράθεση της μπούρδας
Ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες δεν ήταν τα κόμματα εξουσίας, οι θέσεις τους, οι αντιπαραθέσεις τους, οι προτάσεις και ο πολιτικός τους λόγος σε τέτοιο χάλι. Σ’ αυτή την απογοητευτική διαπίστωση οδηγεί η χτεσινή αντιπαράθεση Παπανδρέου-Σαμαρά στη Βουλή, η οποία για άλλη μια φορά οδήγησε και στη δημοσιογραφία της μπαρούφας: Οξεία αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ., σφοδρή επίθεση Σαμαρά, σκληρή γλώσσα Παπανδρέου και άλλα παρόμοια, που κανέναν πια δεν συγκινούν και το μόνο που πετυχαίνουν είναι να επιτείνουν τα αισθήματα οργής. Και ανίας…
Στο φόντο της πρωτοφανούς και αδιέξοδης κρίσης, που πλήττει εκατομμύρια Έλληνες, η αφόρητη κοινοτοπία, η εμφανής ανικανότητα, η αντιπαράθεση της μπούρδας, που χαρακτηρίζει τα δυο μεγάλα κόμματα, βγάζει μάτι. Γιατί μπορεί μέχρι χτες, όταν «λεφτά υπήρχαν», έστω και δανεικά, η ρητορεία των «θα», οι στημένοι καβγάδες, το τίποτε στη θέση των θέσεων, να έκαναν εν πάση περιπτώσει κάποια δουλειά. Να έπειθαν κάποιους για τη σημασία και την αξία ενός τέτοιου είδους διαλόγου ή για την αναγκαιότητα της εναλλαγής στην εξουσία τέτοιου είδους κομμάτων.
Τώρα όμως; Μπορεί να υποστηρίξει κανείς σοβαρά ότι αυτά τα κόμματα, με αυτές τις ηγεσίες, είναι σε θέση να σώσουν τη χώρα; Ακόμα και αν δεν έχει υπόψη του τις σχετικές εκρηκτικές δημοσκοπήσεις, που καταγράφουν την πρωτοφανή κρίση πολιτικής αξιοπιστίας, είναι δυνατόν να πιστεύει ότι το δίδυμο Παπανδρέου-Σαμαρά είναι σε θέση να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει; Να κατανοήσει ότι η κωμωδία που τα δυο κόμματα υπηρέτησαν χτες, ευθύνεται για το δράμα τού σήμερα; Να προχωρήσει σε μια αυτοκριτική ουσίας; Να δώσει προοπτική, να χαράξει πολιτικές, να πείσει και να εμπνεύσει τους πολίτες;
Υπάρχει κάτι ζοφερό σ’ αυτή την αμεριμνησία του κυρίαρχου δικομματισμού εν μέσω κρίσης. Τους φτύνουν εκατομμύρια Έλληνες κι αυτοί δήλωσαν για χιλιοστή φορά χτες στη Βουλή ότι ψιχαλίζει. Μικροκομματική μεμψίμοιρη πολιτική, ο ένας, είστε ο μόνος πρωθυπουργός που πανηγυρίζει ενώ έχει πέσει έξω σε όλες του τις προβλέψεις, ο άλλος. Και μπροστά σ’ αυτή την εικόνα προφανώς δεν αρκεί η αυτάρεσκη διαπίστωση ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Γιατί αδιέξοδα μπορεί να μην υπάρχουν, αλλά πόση βλακεία, πόση ανικανότητα, πόση δουλικότητα, πόσο δούλεμα, πόσες υποκλίσεις σε μεθόδους παρελθόντων ετών μπορεί να αντέξει η κακομοίρα η δημοκρατία;
Θανάσης Καρτερός – avgi.gr
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Αντιπαράθεση της μπούρδας
Η ομιλία του Σλαβόι Ζίζεκ στους “αγανακτισμένους” της Wall Street
“Μην ερωτευτείτε τους εαυτούς σας για τις ωραίες στιγμές που περνάμε εδώ. Τα πανηγύρια είναι εύκολα- το αληθινό τεστ της αξίας τους είναι αυτό που μένει την επόμενη μέρα, πως θα αλλάξει η καθημερινότητα μας. Ερωτευτείτε με τη σκληρή κι υπομονετική δουλειά-είμαστε η αρχή, όχι το τέλος. Το βασικό μας μήνυμα είναι: τα ταμπού έσπασαν, δεν ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Υπάρχει ένας μακρύς δρόμος μπροστά μας, και σύντομα θα πρέπει να θέσουμε τις πραγματικά δύσκολες ερωτήσεις- ερωτήσεις όχι σχετικά με το τι δεν θέλουμε, αλλά σχετικά με το τι πραγματικά θέλουμε. Ποια κοινωνική οργάνωση μπορεί να αντικαταστήσει τον καπιταλισμό; Τι τύπο νέων ηγετών χρειαζόμαστε; Οι εναλλακτικές του 20ου αιώνα προφανώς δεν λειτούργησαν.
Επομένως μην κατηγορείτε τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους: το πρόβλημα δεν είναι η διαφθορά κι η απληστία, το πρόβλημα είναι το σύστημα που σε ωθεί να γίνεις διεφθαρμένος. Η λύση δεν είναι «Main street, not Wall street» (πραγματική οικονομία έναντι χρηματοπιστωτικής οικονομίας) αλλά να αλλάξουμε το σύστημα όπου η πραγματική οικονομία δεν μπορεί αν λειτουργήσει χωρίς τη Wall street. Να προσέχετε όχι μόνο τους εχθρούς αλλά και τους λάθος φίλους που υποκρίνονται ότι μας στηρίζουν, αλλά ήδη εργάζονται σκληρά για να διαλύσουν τη διαμαρτυρία μας. Με τον ίδιο τρόπο που παίρνουμε καφέ χωρίς καφεΐνη, μπύρα χωρίς αλκοόλ, παγωτό χωρίς λιπαρά προσπαθούν να μας μετατρέψουν σε μια άκακη, ηθική διαμαρτυρία. Αλλά ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ είναι ότι έχουμε βαρεθεί έναν κόσμο στον οποίο το να ανακυκλώσεις τα κουτάκια του αναψυκτικού, το να δώσεις μερικά δολάρια για φιλανθρωπικούς σκοπούς, ή το αν αγοράσεις καπουτσίνο από τα Starbucks όπου το 1% πηγαίνει για τα προβλήματα του Τρίτου Κόσμου είναι αρκετά για να μας κάνουν να νιώσουμε καλά.
Θα μας πουν ότι είμαστε αντί-αμερικανοί. Αλλά όταν οι συντηρητικοί φονταμενταλιστές σας λένε ότι η Αμερική είναι ένα χριστιανικό έθνος, να θυμάστε τι είναι ο χριστιανισμός: το Άγιο Πνεύμα, την ελεύθερη ισότιμη κοινότητα των πιστών ενωμένοι από αγάπη. Εμείς εδώ είμαστε το Άγιο Πνεύμα, ενώ στη Wall street είναι παγανιστές που λατρεύουν ψεύτικα είδωλα.
Θα μας πουν ότι είμαστε βίαιοι, ότι η γλωσσά μας είναι βίαιη, «κατάληψη» και ούτω καθεξής. Ναι, είμαστε βίαιοι αλλά μόνο με την έννοια που ο Μαχάτμα Γκάντι ήταν βίαιος. Είμαστε βίαιοι επειδή θέλουμε να βάλουμε ένα τέλος στο τρόπο που τα πράγματα εξελίσσονταν- αλλά τι είναι η καθαρά συμβολική βία σε σύγκριση με τη βία που απαιτείται απαιτείται για να στηρίξει την ομαλή λειτουργία του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος;
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Η ομιλία του Σλαβόι Ζίζεκ στους “αγανακτισμένους” της Wall StreetΧρίστος Παπαγεωργίου
Ο πιανίστας και συνθέτης Χρίστος Παπαγεωργίου τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει -με ιδιαίτερη επιτυχία- την πρόκληση του να φέρει την κλασική μουσική κοντά στον κόσμο. Χρησιμοποιώντας τη μεταδοτικότητά του και το πάθος του για τα μουσικά ύφη, μας παρουσιάζει μέσα από τις εκπομπές του στο τρίτο πρόγραμμα (ΕΤ1 και ΕΡΑ3) «Αναζητώντας την Κυρία Με τη Στρυχνίνη», μικρά, απλά και απολύτως κατανοητά σε όλους μουσικολογικά μαθήματα. Με παραδείγματα από γνωστές μελωδίες κλασικών συνθετών ή κινηματογραφικών soundtrack, μας μεταφέρει στον κόσμο του συνθέτη, στη σκέψη πίσω από κάθε μουσική φράση. Το ίδιο επιχειρεί και με το τελευταίο του έργο, «Στιλιστικές Παραλλαγές πάνω σε ένα τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη», όπου επεξεργάζεται το τραγούδι «Στο περιγιάλι το κρυφό» σε όλα τα μουσικά στυλ.
Μιλήστε μας για το τελευταίο σας έργο «Στιλιστικές Παραλλαγές πάνω σε ένα τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη». Πώς προέκυψε αυτό το μουσικό έργο;
- Αφορμή ήταν το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών που το 2009 μου πρότεινε να κάνω οτιδήποτε ήθελα, ένα one man show, οπότε αποφάσισα να κάνω αυτό που με αντιπροσωπεύει και το παρουσίασα πρώτη φορά το 2010. Πιστεύω ότι από κάποιο σημείο κι έπειτα πρέπει ο άνθρωπος να βάζει τη σφραγίδα του.
Γιατί επιλέξατε να δομήσετε το έργο σας σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη;
- Για δύο λόγους. Πρώτον γιατί απευθύνομαι σε Έλληνες και δεύτερον γιατί πρόκειται για ένα πολύ απλό και γνωστό τραγούδι, που ο απλός ακροατής να μπορεί να καταλάβει αυτό που κάνω. Είναι ένα τραγούδι που θα μπορούσε να το έχει γράψει οποιοσδήποτε συνθέτης στην ιστορία, λόγω του ότι βασίζεται σε πολύ απλές μουσικές σχέσεις. Παρόμοιες σκέψεις μπορεί να βρει κανείς και στον Μπετόβεν και στον Σούμπερτ και αυτή είναι η ομορφιά του. Ο κάθε συνθέτης ανάλογα με την προσωπικότητά του παίρνει το ίδιο απλό υλικό και το μεταμορφώνει όπως θέλει αυτός κι έτσι βλέπεις πιο είναι το στυλ της εποχής και η νοοτροπία του συνθέτη.
Αφησε μια ολόκληρη εποχή «νοκ άουτ»
Ενα λαϊκό παιδί, που μπήκε τυχαία στο σινεμά παρακολουθώντας το 1960 κάτω από τον Λευκό Πύργο τα γυρίσματα του «Ατσίδα» του Γιάννη Δαλιανίδη, με τον Ηλιόπουλο και τη Λάσκαρη, έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 69 χρόνων.
Εγραψε, όμως, αυτός ο αυτοδίδακτος, όπως και πολλοί άλλοι της γενιάς του, τη δική του σημαντική ιστορία με ένα κινηματογραφικό στίγμα διαφορετικό από αυτό της «Φίνος Φιλμ».
Ο Παύλος Τάσιος, σκηνοθέτης των ταινιών «Βαρύ πεπόνι» και «Παραγγελιά», διακρίθηκε όχι μόνο ως μάστορας της τέχνης του, αλλά κυρίως για τη δύναμη και την οξυδέρκεια μιας σειράς ρεαλιστικών ταινιών κοινωνικής κριτικής, που ταυτίστηκαν με την εποχή της Μεταπολίτευσης, τους συνδικαλιστικούς προβληματισμούς και τις πολιτικές ζυμώσεις της.
Ισως και γι’ αυτό να πέρασε σιγά σιγά στο περιθώριο, μην μπορώντας, ίσως, να βρει στη νέα εποχή ανάλογης οξύτητας θέματα. Δεν είναι τυχαίο ότι η τελευταία του ταινία ήταν το «Νοκ άουτ» το 1986.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Αφησε μια ολόκληρη εποχή «νοκ άουτ»Τί θα συμβεί αν δεν καταβληθεί στην Ελλάδα μία δόση;
Η Ελλάδα ζει για ακόμη μία φορά το θρίλερ της εκταμίευσης ή μη της επόμενης δόσης από το πακέτο στήριξης. Όπως και τις προηγούμενες φορές υπήρξαν απειλές για μη καταβολή της δόσης, κλιμάκωση της σχετικής αγωνίας για την εκταμίευση της και αναθέρμανση των σεναρίων περί επικείμενης πτώχευσης και ενδεχόμενης εξόδου της από το ευρώ.
Ακολούθησαν οι γνωστές απειλητικές δηλώσεις από την πλευρά της Τρόικας, της Γερμανίας κλπ οι οποίες εστίασαν στην ανάγκη ‘αυστηρής υλοποίησης των δεσμεύσεων που έχει δώσει η Ελλάδα’, για να έρθει η απόφαση της Ελλάδας για ικανοποίηση των αιτημάτων της Τρόικας και των εταίρων της μεταξύ άλλων με τη λήψη έκτακτων φοροεισπρακτικών μέτρων και στη συνέχεια να δοθούν οι διαβεβαιώσεις του Πρωθυπουργού πως τα μέτρα εγγυώνται την επίτευξη των στόχων του ελληνικού προγράμματος και τελικά να γίνουν δηλώσεις στήριξης προς την Ελλάδα και να ακολουθήσουν ευρωπαϊκές διαβεβαιώσεις ότι η δόση, τελικά, θα δοθεί.
Θα μπορούσε, όμως, να γίνει αλλιώς και η κατάληξη να ήταν διαφορετική; Είναι, πράγματι, έτοιμη η Τρόικα, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και τελικά ο κόσμος να αντέξουν τις συνέπειες της μη καταβολής μίας δόσης προς την Ελλάδα; Ποια περιμένουμε να είναι η επόμενη ημέρα της μη καταβολής στην Ελλάδα μίας δόσης από τα πακέτα στήριξης;
Η επόμενη ημέρα της μη καταβολής μίας δόσης από τα πακέτα στήριξης
Την επόμενη μίας ενδεχόμενης άρνησης της Τρόικας να καταβάλλει στην Ελλάδα την 6η, την 7η ή κάποια άλλη από τις προγραμματισμένες δόσεις από το πακέτο στήριξης, η χώρα θα οδηγηθεί σε μία ανεξέλεγκτη πτώχευση. Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει καθώς οι πολίτες θα σπεύσουν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες και οι διεθνείς επενδυτές θα αποσύρουν όσα κεφάλαια έχουν στην Ελλάδα. Το χρηματιστήριο θα καταρρεύσει με τους διεθνείς επενδυτές να πουλούν μαζικά ελληνικές μετοχές και η κεφαλαιοποίηση των εισηγμένων σε αυτό εταιριών θα συρρικνωθεί δραματικά. Οι διεθνείς τράπεζες και οι διεθνείς εταιρίες, οι εμπορικοί εταίροι και οποιοσδήποτε άλλος έχει συναλλαγές με την Ελλάδα θα τις άρει άμεσα σε μία προσπάθεια δημιουργίας μίας κατάστασης ‘καραντίνας’ προκειμένου να προστατευθεί από την ελληνική πτώχευση. Η εκροή κεφαλαίων από τις ελληνικές τράπεζες θα είναι πρωτοφανής και το χάος που θα δημιουργηθεί στο τραπεζικό σύστημα σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπιστεί.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Τί θα συμβεί αν δεν καταβληθεί στην Ελλάδα μία δόση;Ο τελευταίος των αφισών
Στο ατελιέ του Βασίλη Δημητρίου καίει μια σόμπα πετρελαίου. Αυτό δεν είναι το μόνο σημείο αναφοράς σε μια πιο παλιά, ξεχασμένη εποχή. Στον τοίχο του μικρού εργαστηρίου είναι κρεμασμένη μια γιγαντοαφίσα της ταινίας «Αληθινό θράσος», πολύ μεγάλη για τα περιορισμένα τετραγωνικά του χαμηλοτάβανου δωματίου, στη σωστή διάσταση όμως (6 x 2,5 μ.) για να αναρτηθεί στη μαρκίζα του σινεμά Αθήναιον στους Αμπελοκήπους. Το κυριότερο, ζωγραφισμένη στο χέρι και μάλιστα με υλικά που δεν προτιμώνται ως μέσα σύγχρονης έκφρασης.
«Σκόνες αγιογραφίας και ψαρόκολλα» αντί για ακρυλικά τα οποία είναι «σκληρά χρώματα, επάνω σε χαρτί του μέτρου» εξηγεί ο Βασίλης Δημητρίου, ο τελευταίος δημιουργός χειροποίητων κινηματογραφικών αφισών όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.
Με τη σταθερή μουσική υπόκρουση του Τρίτου Προγράμματος, με φόντο τα σύνεργα της δουλειάς, αφίσες, κομμένες φιγούρες της Νικόλ Κίντμαν, της Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, αλλά και τεκμήρια του παρελθόντος του ως πρωταθλητή και εν συνεχεία ως προπονητή πυγμαχίας, μιλάει με πολλή αγάπη για τη δουλειά του.
Την «τέχνη» του όπως την προτιμά – και όπως ενδεχομένως να είναι – δεδομένου ότι είναι ο τελευταίος επαγγελματίας ενός είδους που κάποτε ανθούσε και έχει συνδεθεί άρρηκτα με τη γνήσια, την ολοκληρωμένη κινηματογραφική εμπειρία. Πρόθυμος να μοιραστεί τα μυστικά του επαγγέλματος, υποστηρίζει ότι ναι, παίζει ρόλο να σου αρέσει η ταινία όταν κάνεις την αφίσα και ειδικά ο ηθοποιός. «Αν δεν σου αρέσει ο ηθοποιός, όσο και να προσπαθείς δεν βγαίνει με τίποτε».
Ο «πληροφοριακός πόλεμος» και τα social media
Οι πρόσφατες ταραχές στη Μεγάλη Βρετανία και ο ρόλος των social media προβληματίζουν κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο.
Η άσκηση ελέγχου/λογοκρισίας στα κοινωνικά δίκτυα ήταν ένα από τα πράγματα που προτάθηκαν στο πλαίσιο της αντιμετώπισης των ταραχών στη Μ. Βρετανία, με τον πρωθυπουργό, Ντέιβιντ Κάμερον να εξετάζει σοβαρά το συγκεκριμένο ενδεχόμενο.
Τόσο οι δυτικές δημοκρατίες, όσο και τα απολυταρχικά καθεστώτα έρχονται αντιμέτωπα με νέες «ασύμμετρες» απειλές λόγω της ανόδου του Ίντερνετ και των social media, με αποτέλεσμα κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο να σκέφτονται την επιβολή κάποιας μορφής ελέγχου στη λειτουργία τους, μέσω λογοκρισίας.
Στην «άλλη πλευρά», δεν είναι λίγοι οι αναλυτές οι οποίοι θεωρούν πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό, καθώς θα αποτελούσε λόγο αμφισβήτησης της νομιμότητας των κυβερνήσεων και θα πυροδοτούσε νέες ταραχές.
Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως η «πληροφοριακή επανάσταση» (και ο ακόλουθος «πόλεμος») απειλεί τους έχοντες την εξουσία με τρόπο που δεν είχε προβλεφθεί, καθώς ενδυναμώνει μεμονωμένες ομάδες και άτομα: από τις, διοργανωνόμενες μέσω Facebook, διαδηλώσεις της «Αραβικής Άνοιξης» μέχρι τα flash mobs με στόχο τη λεηλασία καταστημάτων και τη διαρροή εμπιστευτικών δεδομένων, η ισορροπία ισχύος αλλάζει διεθνώς.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Ο «πληροφοριακός πόλεμος» και τα social mediaΌταν η ληστεία κατά τη διάρκεια της μέρας συναντά τη ληστεία της νύχτας
Συνεχίζω να ακούω παραλληλισμούς ανάμεσα στις ταραχές του Λονδίνου και άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων – τις σπασμένες βιτρίνες στην Αθήνα ή τα καμένα αυτοκίνητα στο Παρίσι. Και υπάρχουν ομοιότητες, αυτό είναι σίγουρο: μια σπίθα που την ανάβει η αστυνομική βία, μια γενιά που νιώθει παραμελημένη.
Ναι αλλά αυτά τα γεγονότα σημαδεύτηκαν από τις μαζικές καταστροφές ∙ οι λεηλασίες ήταν ήσσονος σημασίας. Υπήρξαν άλλωστε τα τελευταία χρόνια κι άλλες μαζικές λεηλασίες, και μάλλον πρέπει να μιλήσουμε και γι’ αυτές. Υπήρξε η Βαγδάτη αμέσως μετά την εισβολή των ΗΠΑ – ένα παραλήρημα εμπρησμών και λεηλασίας που ερήμωσε βιβλιοθήκες και μουσεία. Τότε χτυπήθηκαν επίσης τα εργοστάσια. Το 2004 επισκέφθηκα ένα εργοστάσιο που κάποτε έφτιαχνε ψυγεία. Οι εργάτες του αφού είχαν αφαιρέσει καθετί που είχε αξία, μετά το έκαψαν ολοσχερώς, σε σημείο που η αποθήκη του εργοστασίου να μοιάζει με γλυπτό από λιωμένο μέταλλο.
Τότε όμως το γεγονός καλύφθηκε στην τρέχουσα ειδησεογραφία ως μια άκρως πολιτική πράξη. Είπαν ότι αυτά γίνονται όταν ένα καθεστώς δεν έχει καμιά νομιμοποίηση στα μάτια του κόσμου. Αφότου παρακολουθούσαν για τόσο καιρό το Σαντάμ και τους γιους του να κάνουν ό,τι θέλουν με όποιον θέλουν, πολλοί καθημερινοί Ιρακινοί ένιωσαν ότι είχαν το δικαίωμα να πάρουν και μερικά πράγματα για τους εαυτούς τους. Αλλά το Λονδίνο δεν είναι Βαγδάτη και ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν είναι Σαντάμ, οπότε σίγουρα δεν υπάρχει τίποτε να μάθουμε απ’ αυτή την υπόθεση.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Όταν η ληστεία κατά τη διάρκεια της μέρας συναντά τη ληστεία της νύχταςΤα καλύτερα «πράγματα» στη ζωή είναι… δωρεάν
Σε μία κοινωνία βασισμένη στον υλισμό, όλοι πασχίζουμε να αποκτήσουμε πολλά χρήματα και να αυξήσουμε τον τραπεζικό μας λογαριασμό. Την ουτοπία αυτή έρχεται να ανατρέψει μία νέα έρευνα τα αποτελέσματα της οποίας αποκαλύπτουν ότι η ευτυχία κρύβεται στα απλά και καθημερινά.
Η ευτυχία δεν πηγάζει από τα ακριβά αυτοκίνητα και τα επώνυμα ρούχα. Ένα μόνο χαμόγελο είναι αρκετό για να φτιάξει τη μέρα μας. Μικρές εκφάνσεις της καθημερινής ζωής που όλοι αμελούμε, είναι ικανές να δώσουν νόημα στη ζωή μας και να την κάνουν ποιοτικότερη.
Οι εθελοντές, που συμμετείχαν στην έρευνα, ρωτήθηκαν ποίες απολαύσεις θεωρούν σημαντικότερες. Οι απαντήσεις που δόθηκαν ξάφνιασαν ευχάριστα τους ερευνητές.
Το 22%, των 2.000 ανθρώπων, επέλεξαν στην πρώτη θέση το γέλιο και στη δεύτερη θέση, σε απόσταση αναπνοής με 21%, τοποθέτησαν ένα καλό γεύμα με αγαπημένους τους φίλους. Μία τρυφερή αγκαλιά κατέκτησε την τρίτη θέση με 19%.
Η έρευνα αποδεικνύει ότι παρά την παγκόσμια φρενίτιδα για τα υλικά αγαθά, οι άνθρωποι βρίσκουν την ευχαρίστηση σε δραστηριότητες οι οποίες δεν κοστίζουν ούτε ένα ευρώ.
Μεταξύ των άλλων, στο top 10 των απολαύσεων που απαριθμούνται, ήταν η αίσθηση του ήλιου στο πρόσωπο μας , η ανάγνωση ενός καλού βιβλίου, ένας περίπατος κατά μήκος της παραλίας και τα καθαρά σεντόνια στο κρεβάτι. Επίσης, μεγάλη απήχηση έχει το ηλιοβασίλεμα, οι παλιές φωτογραφίες, οι αναμνήσεις και η μυρωδιά από το φρεσκοκομμένο γρασίδι.
Ο Ralph Walker, επικεφαλής του marketing της εταιρείας Apples που διεξήγαγε την εν λόγω έρευνα, δήλωσε ότι »Σε μία εξαιρετικά περίπλοκη εποχή και σε ένα αγχωτικό κόσμο, οι άνθρωποι φαίνεται να ψάχνουν τρόπους επανασύνδεσης με το παλιό καλό παρελθόν». Η οικογένεια, οι φίλοι και η ομορφιά της φύσης κάνουν τους ανθρώπους πιο ευτυχισμένους και έχουν μεγαλύτερη αξία για όλους.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Τα καλύτερα «πράγματα» στη ζωή είναι… δωρεάνΤο σύστημα αφομοιώνει τους επαναστάτες του
Ο Μάλκολμ Μακ Ντάουελ, ο πρωταγωνιστής στα εμβληματικά «If…» και «Κουρδιστό Πορτοκάλι», μιλάει για την εξέγερση στα 60s και στο σήμερα.
Γυρισμένη το 1968, στην πιο ταραγμένη χρονιά της εξίσου ταραγμένης δεκαετίας του ’60, η ταινία «If… Επαναστατημένη γενιά» αποτελεί κινηματογραφικό ορόσημο: νεανική αμφισβήτηση, επανάσταση, απαξία στο σύστημα και στους κανόνες, σε μια ποιητική όσο και κυνική ματιά στην επανάσταση κάθε μαθητή που έχει υποστεί σχολική καταπίεση, σε οποιαδήποτε εποχή. Το φιλμ του Λίντσεϊ Αντερσον, που επαναπροβάλλεται εδώ και λίγο καιρό στις αίθουσες από τη New Star, δείχνει απίστευτα επίκαιρο, ενώ εστιάζει στο στάδιο της «εξέγερσης», που σχεδόν αναγκαία ξεπηδά μέσα στην ψυχή κάθε νέου, την ανάγκη του να πει κάτι διαφορετικό, να καταλύσει καθετί παλιό και να δημιουργήσει έναν δικό του, καινούργιο κόσμο.
Πρωταγωνιστής της ταινίας, στον ρόλο του Μικ, ενός μαθητή σε αυστηρό βρετανικό σχολείο αρρένων της δεκαετίας του ’60, είναι ο Μάλκολμ Μακ Ντάουελ, ο οποίος ήταν 25 χρόνων όταν έπαιξε στο «If…» και είδε τη ζωή του να αλλάζει ριζικά. «Ηταν η αφετηρία σε μια μεγάλη διαδρομή» μάς είπε ο ίδιος σε μια συζήτηση 50 λεπτών που δεν θα γινόταν ποτέ χωρίς την προσπάθεια του διανομέα της ταινίας στην Ελλάδα, Βελισσάριου Κοσσυβάκη, και του ατζέντη του Μακ Ντάουελ, Κρις Ρόου. Χάρη στο «If…» τον πρόσεξε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ και του έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Κουρδιστό πορτοκάλι» για τον οποίο πάντα θα θυμόμαστε τον Μακ Ντάουελ που αργότερα θα έπαιζε σε ταινίες όπως «Ενας τυχερός άνθρωπος», επίσης του Αντερσον, και «Καλιγούλας».
«Θα πρέπει να υπάρχουν ορισμένοι πραγματικά έξυπνοι επιχειρηματίες στην Ελλάδα για να φέρουν ξανά στην επικαιρότητα μια ταινία 42 ετών όπως το “If…”» σχολιάζει ο Μακ Ντάουελ, τον οποίο βρήκαμε στο Λος Αντζελες στις 13 Ιουνίου, ανήμερα των γενεθλίων του. Η φωνή του εξακολουθεί να έχει την ίδια διεστραμμένη χροιά με εκείνη του Αλεξ από το «Κουρδιστό πορτοκάλι» και λέει: «Είμαι πολύ ευτυχής που μπορώ να μιλάω με οποιονδήποτε από την Ελλάδα αυτήν τη στιγμή, επειδή νομίζω ότι αισθάνομαι το μέγεθος της τραγωδίας που ζείτε. Δεν νιώθω τον πόνο με τον ίδιο τρόπο, βέβαια, αλλά η καρδιά μου είναι εκεί, μαζί σας».
- Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου την εικόνα. Ενας νεαρός ηθοποιός, με μηδενική κινηματογραφική εμπειρία, κάνει το ντεμπούτο του και μάλιστα ως πρωταγωνιστής σε μια ταινία πολύ βαριά σε ό,τι αφορά την πολιτική θέση της, την ιδεολογία της και τα μηνύματά της. Ηταν εύκολο για αυτόν τον ηθοποιό, δεδομένου ότι ήσασταν πολύ νέος και άπειρος όταν παίξατε στο «If…»;
«Το θέμα είναι ότι δεν ένιωθα καν ότι υποκρίνομαι, επειδή δούλευα με τον Λίντσεϊ Αντερσον, έναν μετρ του σινεμά, και με έκανε να νιώθω τόσο, μα τόσο άνετα. Ο,τι έκανα στην ταινία ήταν εντελώς φυσικό, ποτέ δεν ένιωσα ότι έπαιζα».
