Ενας θησαυρός αισθητικών προτύπων
Το «Ανθολόγιο Ελληνικής Τυπογραφίας» επαναφέρει μια παλαιά τέχνη στο επίκεντρο των τεχνολογικών εξελίξεων
«Η τυπογραφία είναι η μαμή της Αναγέννησης. Το όχημα που τη μετέφερε σε ολόκληρη την Ευρώπη». Δεδομένου ότι το όχημα του σημερινού πολιτισμού είναι η ψηφιακή τεχνολογία, τα λόγια του επιμελητή του «Ανθολoγίου Ελληνικής Τυπογραφίας» (εκδ. ΠΕΚ), Γιώργου Ματθιόπουλου, μοιάζουν να απευθύνονται σε μια φούχτα ιστοριοδιφών.
Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο υπόγειο της πολυκατοικίας της Σπ. Μερκούρη, όπου στεγάζεται η «Εταιρεία Τυπογραφικών Στοιχείων», για να τον συναντήσω αναλογιζόμουν ότι όλα σχεδόν τα τυπογραφεία και κατά προέκταση η ίδια η τυπογραφία κρύβονται σήμερα σε κάποιο ανήλιαγο υπόγειο. Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα ότι το «Ανθολόγιο» περιέχει, αν όχι τις λύσεις, τουλάχιστον τα «κλειδιά» για την επίλυση προβλημάτων που προέκυψαν μετά τη δεύτερη μεγάλη επανάσταση από την εποχή του Γουτεμβέργιου: το ηλεκτρονικό βιβλίο ή e-book.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Ενας θησαυρός αισθητικών προτύπων
Το απελευθερωτικό μέτωπο των Drummond και Cauty
Το κοντέινερ αποτίει φόρο τιμής σε ένα από τα αγαπημένα μουσικά και εικαστικά project όλων των εποχών, και αφηγείται εν συντομία τη γεμάτη ακτιβισμούς τσαμπουκαλεμένη ιστορία τους.
Σύμφωνα με την κοινή λογική το κάψιμο των χρημάτων μειώνει τα συνολικά αποθέματα χρήματος και άρα αυξάνει τον συλλογικό πλούτο όλων όσοι έχουν στην κατοχή τους χρήματα. Κανένας ωστόσο δεν ένιωσε πλουσιότερος όταν, στις 23 Αυγούστου του 1994, τα μέλη του K Foundation, o Bill Drummond και ο Jimmy Cauty έριξαν στην πυρά ένα εκατομμύριο λίρες Αγγλίας; Ούτε οι έχοντες χρήματα, πολύ δε περισσότερο οι μη κατέχοντες. Ούτε καν ο κόσμος της Τέχνης.
Καμία γκαλερί δεν είχε δεχτεί λίγους μήνες νωρίτερα να φιλοξενήσει την εικαστική έκθεση του K Foundation με τίτλο «A Major Body of Cash». Επρόκειτο για εφτά έργα με καρφωμένα ή δεμένα πάνω τους χαρτονομίσματα συνολικής αξίας ενός εκατομμυρίου λιρών. Η κοστολόγηση του κάθε έργου ανερχόταν στο μισό του ποσού των χαρτονομισμάτων που ήταν «συνημμένα» σε κάθε έργο. Αν ένα έργο με 100.000 λίρες κόστιζε 50.000 λίρες και ένα δεύτερο έργο με 20 λίρες κόστιζε 10 λίρες, τότε ήταν το πρώτο έργο μεγαλύτερης καλλιτεχνικής αξίας; Θεωρητικά και τα δύο έργα ήταν βασισμένα στην ίδια ιδέα και είχαν την ίδια καλλιτεχνική αξία. Ή μήπως τα χρήματα ήταν η μόνη αξία στην Τέχνη;
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Το απελευθερωτικό μέτωπο των Drummond και CautyΓια να είμαστε και στο κλίμα των ημερών…
…κάποια αποκριάτικα τραγούδια, με σκωπτικούς στίχους:
Με τη θειά μου την Κοντύλω
Με τη θειά μου την Κοντύλω,
επηγαίναμε στο μύλο.
Κούντα γω και κούντα κείνη,
δίν’ ο Θεός και πέφτ’ εκείνη,
πάνω γω από κάτω εκείνη.
«Αχου Θειά και να’ σουν ξένη,
και το τι’ θελε να γένει».
«Κάμε, γιέ μου, τη δουλειά σου,
κι εγώ είμαι πάλι θειά σου».
Να κι ο μπάρμπας από πέρα,
τράκα τρούκα τη μαχαίρα.
«Βρ’ ανιψιέ, καταραμένε,
κι ίντα πολεμάς, καημένε»;
«Μπάρμπα, θερμασιά την πιάνει,
και την πλάκωσα να γιάνει».
«Πλάκωσ’ την καλά, παιδί μου,
όπου να’ χεις την ευχή μου».
——————————-
Ανέβηκα στην πιπεριά
Ανέβηκα στην πιπεριά,
μαυρομάτα και ξανθιά.
Για να κόψω ένα πιπέρι,
συ ‘σαι το γλυκό μου ταίρι.
Βλέπω μια κόρη κι άλλαζε,
και την καρδιά μου τάραζε.
Και μου λέει μη φοβάσαι,
βαλ’ το χέρι σου και πιάσε.
Την τσίμπησα μες το λαιμό,
σκούζει φωνάζει «Όχι εδώ».
Και μου λέει «Παρακάτω,
από το λαιμό πιο κάτω».
Την τσίμπησα στα δυο βυζιά,
σκούζει φωνάζει «Kερατά».
Και μου λέει «Παρακάτω,
απ’ τα δυο βυζιά πιο κάτω».
Την τσίμπησα στον αφαλό,
σκούζει φωνάζει «Oύτ’ εδώ».
Και μου λέει «Παρακάτω,
απ’ τον αφαλό πιο κάτω».
Την τσίμπησα στα γόνατα,
φωνές και ξελιγώματα.
Και μου λέει «Παραπάνω,
απ’ τα γόνατα πιο πάνω».
Σκύβω κι ο μαύρος τι να δω,
να ρεματάκι δροσερό.
Γύρω γύρω είχε βούρλα,
και στη μέση μια βρυσούλα.
Ήτανε και κατηφόρα,
έβαλα και λίγη φόρα.
Πέφτει σκούζει απ’ τη χαρά της,
και την άκουσ’ ο μπαμπάς της.
Tι έχεις κόρη μ’ κι είσαι κάτου,
κι είν’ τα πόδια σου στ’ αυτιά του.
Mέγας πόνος μ’ έχει πιάσει,
και με τρίβει να περάσει.
So fucking special!
Αφού είσαι τόσο σούπερ, γιατί κοιμάσαι μόνος;
Μάλλον οφείλεται στο ίντερνετ και στις χαρούμενες προστακτικές του lifestyle, αλλά παρατηρώ τον τελευταίο καιρό μεγάλη προσφορά ευτυχισμένων ανθρώπων. Που ψοφάνε να αποδείξουν πόσο fucking special είναι. Δεν πλήττουν ποτέ, όπου πάνε ανοίγουν οι ουρανοί, η βροχή γλιστράει πάνω τους, η χαρά τούς τρέχει απ’ τα μπατζάκια.
Δεν μπορώ να το συμμεριστώ διότι προέρχομαι από μια άλλη εξίσου φαιδρή εποχή, όπου ως νέοι βάφαμε τα μάτια μας μαύρα πριν βγούμε στα κλαμπ για να φαινόμαστε κουρασμένοι και ανεπρόκοποι. Εξίσου γελοίοι, αν με ρωτάτε, δεδομένου ότι όλα εκείνα τα παιδιά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι το δάσος από ξόανα που μας περιβάλλει.
Κάθε εποχή έχει το ψέμα της. Όμως το τωρινό μού φαίνεται ακόμα πιο ασφυκτικό απ’ το παλιό. Το παρατηρώ στα νεαρά παιδιά που λόγω δουλειάς ζω εκ του σύνεγγυς. Δίνουν τιτάνιο αγώνα -sms, status updates στο facebook, ποστάκια, e-mail, και προπαντός μια ορμητική φυσική παράσταση κάθε φορά που συναντιούνται- για να αποδείξουν την εκπληκτική ανωτερότητά τους. Αν η γενιά μου το ‘παιζε σκοτεινός loner, η νέα γενιά το παίζει χαρωπός σούπερμαν.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | So fucking special!«Κώδικας Mona Liza….»
Άδεια για την εκταφή του λείψανου του επιστήμονα και καλλιτέχνη Leonardo Da Vinci, από το Κάστρο Amboise στην κοιλάδα Loire όπου αναπαύεται, ζήτησαν επιστήμονες οι οποίοι θεωρούν ότι αν έχουν στα χέρια τους το κρανίο του διάσημου καλλιτέχνη της Αναγέννησης, θα είναι σε θέση να αναπαράγουν το πρόσωπό του και έτσι, να το συγκρίνουν με αυτό της Μόνα Λίζα.
Η πραγματική ταυτότητα της Mona Lisa αποτελεί αντικείμενο συζήτησης και έρευνας εδώ και αιώνες και δεν είναι λίγοι οι μελετητές του Da Vinci που εικάζουν ότι…
ο Homo Universalis της Αναγέννησης στο περιβόητο πορτρέτο απεικονίζει τον ίδιο τον εαυτό του, υπό γυναικεία αμφίεση, λόγω της αγάπης που έτρεφε για τους γρίφους στα έργα του. Οι υποθέσεις για την ταυτότητα της Μόνα Λίζα περιλαμβάνουν είναι πολυάριθμες, άλλοι εικάζουν ότι πρόκειται για την Lisa Gherardini, σύζυγο εμπόρου από την Φλωρεντία, ενώ άλλοι ότι είναι η ίδια η μητέρα του Da Vinci.
Radiohead: «Η πειρατεία δεν σκοτώνει τη μουσική»
Αυτό ακριβώς υποστηρίζει ο κιθαρίστας των Radiohead, Ed O’ Brien σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Midem.
«Έχω πρόβλημα όταν ακούω τους ανθρώπους της μουσικής βιομηχανίας να λένε ότι ‘η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική, αυτή η κατάσταση μας έχει διαλύσει’. Απλώς δεν πιστεύω ότι τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι…οι άνθρωποι που χαρακτηρίζονται ως ‘πειρατές’, μπορεί να μην αγοράσουν τελικά ένα album αλλά βρίσκονται εκεί πάντα να ξοδέψουν τα χρήματά τους, σε εισιτήρια συναυλιών, σε ένα t-shirt της αγαπημένης τους μπάντας, σε οτιδήποτε τέτοιο τελοσπάντων».
Ο O’Brien επίσης τονίζει ότι υπάρχουν λύσεις για να αντιμετωπίσει η μουσική βιομηχανία το θέμα και συνεχίζει: «Μοιάζει να είναι ένα αναλογικό επιχειρηματικό μοντέλο, σε ψηφιακή εποχή. Το επιχειρηματικό μοντέλο πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να πουλάτε περισσότερη μουσική, να έχετε περισσότερα Spotifys, περισσότερες ιστοσελίδες να πωλούν μουσική. Πρέπει ακόμα να ρίξετε τις τιμές, να γίνει περισσότερο φτηνή η αγορά μουσικής προκειμένου να γίνετε ανταγωνίστικοί», και προσθέτει: «Βρίσκω συγκλονιστικό το γεγονός ότι η βιομηχανία σέρνεται για ένα πράγμα που θα μπορούσε να έχει τελειώσει μέσα σε μια εβδομάδα. Κινηθείτε γρηγορότερα!»
Η τέχνη ανακυκλώνεται μέσα από τα σκουπίδια
Γυρνάει στους δρόμους της Θεσσαλονίκης με το παλιό του αυτοκίνητο, συλλέγει αντικείμενα έξω από κάδους σκουπιδιών και τα επαναχρησιμοποιεί, συνθέτοντας έργα… ανακυκλώσιμης τέχνης. Ο λόγος για τον Μπάρι Φέλντμαν, ένα δημιουργό πρωτότυπων έργων τέχνης.
«Συλλέγω κυρίως έπιπλα σπασμένα αλλά και ό,τι μπορώ να χρησιμοποιήσω για να δημιουργήσω τα έργα μου, ενώ επισκέπτομαι πολύ συχνά και το Μπιτ Παζάρ, όπου αγοράζω διάφορα αντικείμενα από τους παλαιοπώλες», αναφέρει ο Μπ. Φέλντμαν.
Τα έργα του είναι μικρές, προσωπικές δημιουργίες μέσα σε παλιά και καινούργια ξύλινα κουτιά, με θέματα που ποικίλουν. «Tα αντιμετωπίζω σαν ποιήματα, στα οποία χρησιμοποιώ αντικείμενα ή τμήματα αντικειμένων, εκεί όπου ο ποιητής χρησιμοποιεί λέξεις» λέει ο καλλιτέχνης. Και συμπληρώνει: «Στη συνέχεια, αυτό το «ζωντανό ποίημα» παρουσιάζεται στο δικό του μικρό θέατρο, το κουτί. Μέσα στον τρισδιάστατο χώρο των κουτιών συνδυάζονται κάθε λογής χρώματα, σχήματα και υλικά. Η παρουσίαση ενέχει θεατρικά στοιχεία, ακόμα και μουσικά».
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Η τέχνη ανακυκλώνεται μέσα από τα σκουπίδιαΓιατί έκοψε το αυτί του ο Van Gogh;
Η πιο πρόσφατη εξήγηση (από τις εκατοντάδες που έχουν διατυπωθεί) έρχεται απο το Μάρτιν Μπέιλι
Αναλυτής έργων τέχνης κατέληξε οτι ο Βαν Γκόγκ έκοψε το αυτί του μόλις έμαθε οτι ο αδερφός του επρόκειτο να παντρευτεί.
‘Ετσι θα έχανε και την οικονομική αλλά και την συναισθηματική υποστήριξη που του παρείχε.
Ο ειδικός Μάρτιν Μπέϊλι λέει οτι η λύση του γρίφου βρίσκεται σε έναν πίνακα που φιλοτέχνησε έναν μήνα από την από όταν έκοψε το αυτί του.
Ο πίνακας Still Life with Drawing Board δείχνει έναν φάκελο πάνω σε ένα τραπέζι. Ο ειδικός τον έβαλε στο μικροσκόπιο και ανακάλυψε οτι αυτός ο φάκελος είναι το γράμμα που έστειλε στον ιδιοφυή ζωγράφο ο αδελφός του όπου του ανακοίνωνε την πρόθεσή του να παντρευτεί.
Ο Τεό Βαν Γκόγκ έστελνε χρήματα κάθε μήνα στον αδερφό του και σταμάτησε αφού παντρεύτηκε.
Ατομική ελευθερία ή επανάσταση; Ιδού η απορία
Η Εφη Θεοδώρου σκηνοθετεί στη Νέα Σκηνή του Εθνικού το περίφημο έργο του Πέτερ Βάις «Μαρά/Σαντ». Οπου Μαρά είναι ο ηγέτης της Γαλλικής Επανάστασης, που δολοφονήθηκε στην μπανιέρα του από τη Σαρλότ Κορντέ. Και Σαντ ο εξίσου γνωστός σαδομαζοχιστής μαρκήσιος. Εδώ, βέβαια, αναλαμβάνει έναν διαφορετικό ρόλο: του διανοούμενου που συγκρούεται με τον στρατευμένο αριστερό, αμφισβητώντας τη χρησιμότητα της βίας.
Ενας ροκ «Μαρά/Σαντ» ανεβαίνει την Παρασκευή στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (κτίριο Τσίλερ). Το σημαντικότερο θεατρικό έργο του Πέτερ Βάις, θέατρο εν θεάτρω στο όριο της μπρεχτικής όπερας και του καμπαρέ, κυρίως όμως ευφυές hommage στην Επανάσταση, δεν θα εκτυλίσσεται όπως το ήθελε ο δημιουργός του σε άσυλο ανιάτων. Η σκηνοθέτρια της παράστασης και αναπληρώτρια καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Εφη Θεοδώρου επέλεξε να εκτυλίσσεται στο «σήμερα». Αλλωστε η αποστασιοποίηση είναι εκ των ων ουκ άνευ συνθήκη του απαιτητικού έργου. Με άλλα λόγια, θέλησε ένα κείμενο που πατά στις μεθόδους της σοφιστικής διαλεκτικής με επιχειρήματα υπέρ και κατά των βίαιων κοινωνικών αλλαγών, υπέρ και κατά της αιματηρής Επανάστασης, να είναι «μπολιασμένο» από το παρόν μας.
Αυτός είναι και ο λόγος που η σκηνική δράση θα συνομιλεί με ένα «χαλί»-βίντεο από τη μαγνητοσκόπηση έξι μαθημάτων στη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Τα μαθήματα, που φίλμαρε η Εύα Στεφανή, έγιναν πάνω στο κείμενο «Μαρά/Σαντ» με συντονίστρια την καθηγήτρια Θεοδώρου.
Τοποθεσία: Εθνικό Θέατρο, Κτίριο Τσίλλερ – Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»
Ημερομηνία: απο τις 15 Ιανουαρίου 2010
Γιάννης Ατζακάς: «Αισθάνομαι αδέσποτο σκυλί της Αριστεράς»
Το βιβλίο του Γιάννη Ατζακά «Θολός Βυθός» (εκδόσεις «Αγρα») είναι μία μαρτυρία σπάνια των ταραγμένων χρόνων του εμφύλιου πολέμου. Γραμμένο σε γλώσσα απλή, με τόνο προσωπικό, δίνει το στίγμα της εποχής. Ξεδιπλώνει την καταπίεση που είχε υποστεί ως παιδί αντάρτη στις μετεμφυλιακές παιδοπόλεις της βασίλισσας Φρειδερίκης. Τη σπουδαιότητα τόσο του λόγου όσο και του περιεχομένου του συγκεκριμένου βιβλίου επιβράβευσε η Επιτροπή Κρατικών Βιβλίων Λογοτεχνίας τιμώντας το με το Βραβείο Μυθιστορήματος.
Τι σημαίνει για εσάς η βράβευσή σας από την Επιτροπή Κρατικών Βιβλίων Λογοτεχνίας του υπουργείου Πολιτισμού;
Πρόκειται για ένα πάρα πολύ ευχάριστο γεγονός. Ειδικά για έναν άνθρωπο όπως εγώ, που ξεκίνησα να γράφω σε μεγάλη ηλικία. Βλέπετε, ύστερα από όλες αυτές τις δύσκολες καταστάσεις που πέρασα στη ζωή μου, ένιωσα πως είχα πολλά προσωπικά ελλείμματα. Με αυτά τα πνευματικά εμβάσματα λοιπόν που μου προσφέρει η συγγραφή, προσπαθώ να κάνω έναν ισοσκελισμό της ζωής μου.
Περιμένατε πως θα βραβευθεί το μυθιστόρημά σας;
Η αλήθεια είναι πως όχι. Ας είναι καλά αυτοί οι καλοί άνθρωποι εκεί πέρα στην επιτροπή του υπουργείου, οι οποίοι αυτές τις γιορτινές μέρες μου έκαναν αυτό το ωραίο δώρο και τώρα χαίρομαι σαν μικρό παιδί.
Κατηγορία Articles | Comment (0) | Γιάννης Ατζακάς: «Αισθάνομαι αδέσποτο σκυλί της Αριστεράς»
