Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη

Στις 21 Οκτωβρίου του 1929 το υπερωκεάνιο «Saturnia» ξεκινά από Τεργέστη το ταξίδι του προς την Αμερική μαζεύοντας μετανάστες από τα λιμάνια της Μεσογείου. Ένας νεαρός Έλληνας που επιβιβάζεται στην Πάτρα θα γίνει μάρτυρας μιας απρόσμενης συνάντησης : μια νύχτα, σ’ αυτό το πλοίο που κουβαλά τα όνειρα του Νέου Κόσμου, θα λάβει χώρα η εξίσου ονειρική αλλά και πραγματική συνάντηση δύο μεγάλων ποιητών του αιώνα που πέρασε, του Φερνάντο Πεσσόα και του Κωνσταντίνου Καβάφη.
Το ντοκιμαντέρ έχει τιμηθεί με το 1ο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας (2009) και το Βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.

Σκηνοθέτης: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος
Μουσική : Νίκος Κυπουργός
Φωτογραφία : Δημήτρης Κορδελάς
Σενάριο : Στέλιος Χαραλαμπόπουλος

ΚΥΡΙΑΚΗ 21/03/2010 στις 20:30 στην ΕΤ1

Lucky People Center International (1998)

Για δύο χρόνια, οι σουηδοί σκηνοθέτες Έρικ Πάουζερ και Γιόχαν Σέντερμπεργκ ταξίδεψαν από χώρα σε χώρα, προσπαθώντας να καταγράψουν τον παλμό της εποχής μας. Tο αποτέλεσμα είναι H λέσχη των τυχερών ανθρώπων, ένα κολάζ ήχων και εικόνων, μονταρισμένο στο ρυθμό της techno και house μουσικής, κι απ όπου παρελαύνει μια σειρά από απίθανους χαρακτήρες. Aνάμεσά τους, ένας θιβετιανός μοναχός, ένας αμερικανός ράπερ, μια πορνοστάρ, ένας φακίρης, μια ιέρεια του βουντού, ένας στρατευμένος οικολόγος κι ένας ειδικός επί των πιθηκοειδών. Προτείνοντας μια εναλλακτική λύση στο άγχος του σύγχρονου τρόπου ζωής, ο καθένας τους χρησιμοποιεί μια διαφορετική τελετουργική μέθοδο, είτε μουσική είτε χορευτική, χάρη στην οποία έχει ανακαλύψει το νόημα της ζωής. Για παράδειγμα, η ιέρεια του βουντού εξηγεί ότι οι εντονότατες δυνάμεις που απελευθερώνονται όταν περιέρχεται σε έκσταση την κάνουν να μη νιώθει ούτε πόνο ούτε φόβο, ενώ η πορνοστάρ Άνι Σπρινκλ διατείνεται πως το σεξ είναι το πιο φυσικό ναρκωτικό και κηρύσσει μια ηδονιστική φιλοσοφία, βάσει της οποίας η σεξουαλική ενέργεια παύει πια να καταπιέζεται. Oι σκηνοθέτες είναι και οι δύο μέλη του «Lucky People Center International», μιας κολεκτίβας που ιδρύθηκε το 1984 από ανθρώπους που τους ενδιέφερε η προοδευτική χορευτική μουσική. «O άνθρωπος πρέπει να χορεύει» είναι το συμπέρασμα της αισιόδοξης αυτής ταινίας, όπου το μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο ρυθμός.

Σκηνοθεσία: Eric Pauser, Johan Soderberg
Φωτογραφία: Jan Roed
Μοντάζ: Eric Pauser, Johan Soderberg
Ήχος: Johan Soderberg, Thomas Langballe
Μουσική: Lucky People Center

Academy Award 2010: Music by Prudence

The uplifting story of Zimbabwean singer-songwriter Prudence Mabhena, 21, who was born severely disabled and has struggled to overcome poverty and discrimination.

Music by Prudence

Us Now (2009)

Περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να πουν περισσότερα σε περισσότερους ανθρώπους από κάθε άλλη φορά στην ιστορία.
Κι αυτό το φαινόμενο αυξάνεται ραγδαία.
Το σύγχρονο Διαδίκτυο και τα εργαλεία που το αποτελούν μας παρέχουν μια τεράστια ευκαιρία να αναδιοργανώσουμε σχεδόν κάθε πτυχής της ζωής μας.
Εάν είναι δυνατό να δημιουργηθεί μια εγκυκλοπαίδεια από ένα εκατομμύριο ανθρώπους που δεν έχουν συναντηθεί ποτέ με ποιότητα εφάμιλλη της Britannica…τι άλλο μπορούμε να δημιουργήσουμε;
Υπάρχει αυτή η δυνατότητα της χρήσης αυτών των εργαλείων για μεγαλειώδη έργα η οποία είναι εντελώς αναξιοποίητη αυτή τη στιγμή.
Μπορούμε να εργαστούμε όλοι μαζί με τρόπους που θέτουν πιο βαθιά ερωτήματα για το ρόλο της κυβέρνησης.
Μπορούμε όλοι να κυβερνήσουμε;
Υπάρχει ενα ολόκληρο καινούργιο μοντέλο που αναδύεται οπου γινόμαστε μέρος της κυβέρνησης.
Νομίζω πως έχουμε την τεχνολογία…

Us Now

ΕΞΑΝΤΑΣ: «Άρωμα μιας άλλης εποχής»

Εγκλωβισμένοι ανάμεσα στον Μπερλουσκόνι και τη Μαφία, οι μετανάστες στην Ιταλία βρίσκονται υπό διωγμό. Μαύροι, τσιγγάνοι, Ρουμάνοι και Σλάβοι βρίσκονται στο στόχαστρο. «Αγανακτισμένοι πολίτες» πυροβολούν Αφρικανούς, τσιγγάνικοι καταυλισμοί καίγονται από τον οργισμένο όχλο, εκτελεστές της Καμόρα θερίζουν αδιακρίτως μαύρους, και πολιτοφύλακες περιπολούν στους δρόμους των πόλεων σύμφωνα με το νέο αντιμεταναστευτικό νόμο.
«Στην ιστορία της Ιταλίας υπήρξε μια άλλη στιγμή, όταν σκέφτηκαν να εμπιστευτούν την ασφάλεια σε άτομα που γυρνούσαν στους δρόμους με το ίδιο χρώμα πουκάμισο», λέει η αποδυναμωμένη αριστερά κάνοντας σαφέστατους υπαινιγμούς για τους Μελανοχίτωνες του Μουσολίνι. Την ίδια ώρα ο υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, εξαίρει την ανδρεία των στρατιωτών του φασιστικού καθεστώτος, ενώ δήμαρχος της Αιώνιας Πόλης εκλέγεται ο Τζιάννι Αλλεμάνο, που στα νιάτα του ανήκε σε νεοφασιστικό κόμμα.
Προς τα πού βαδίζει η Ιταλία;
“Πιστεύω ότι η σημερινή οικονομική κρίση ευνοεί την επιστροφή του φασισμού όπως ακριβώς έγινε και στην παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929. Στην Ιταλία έχουμε ήπιους φασίστες τύπου Μπερλουσκόνι. Μερικοί γύρω από τον Μπερλουσκόνι θα προτιμούσαν τον φασισμό αν είχαν να διαλέξουν ανάμεσα σε μια δημοκρατική επανάσταση και τον φασισμό. Ο Μπερλουσκόνι είναι τυχερός γιατί δεν κρίνεται για τις πράξεις του αλλά για το ότι είναι διασημότητα και γκλάμουρ. Όπου πηγαίνει οι μάζες τον ακολουθούν, όπως ακολουθούσαν και τον Μουσσολίνι.”
Τζιόρτζιο Μπόκα, Μαχητής του αντιφασιστικού αγώνα κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο

ΤΕΤΑΡΤΗ 03/03/2010 στις 22.00 στην ΝΕΤ

Simon Schama’s – Τhe Power of Art (2006)

Εστιάζοντας σε οκτώ μοναδικά εικαστικά έργα τέχνης – ο Δαυίδ και Γολιάθ του Καραβάτζιο, η συνωμοσία των Μπαταβίων υπό τον Κλαύδιο Κίβιλοο του Ρέμπραντ, το όραμα της Αγίας Θηρεσίας του Μπερνίνι, το το πλοίο των σκλάβων του Τέρνερ, ο θάνατος του Μαρά του Νταβίντ, το Σταροχώραφο με κοράκια του ΒανΓκογκ, η Γκουέρνικα του Πικάσο και το Μαύρο σε βαθυκόκκινο του Ρόθκο – η σειρά ξετυλίγει την ιστορία της «οπτικής» δημιουργικής φαντασίας στο πέρασμα του χρόνου. Χάρη στις πειστικές δραματουργικές αναπαραστάσεις, την εκπληκτική φωτογραφία και το μοναδικό στυλ του Simon Schama, ο θεατής γίνεται μάρτυρας των συγκλονιστικών στιγμών σύλληψης και δημιουργίας των πιο σπουδαίων έργων τέχνης.
Από τον επικίνδυνο κόσμο της Ρώμης του Μπαρόκ και τις σφαγές του Ισπανικού Εμφύλιου έως τα παράδοξα της Νέας Υόρκης του ’50, αλλά και τα εκτυφλωτικά φώτα του Μανχάταν, η βραβευμένη σειρά «Η δύναμη της τέχνης» του Simon Schama αφηγείται την επική ιστορία μιας διαρκώς εξελισσόμενης καλλιτεχνικής δυναμικής και παρουσιάζει την ικανότητα των ανθρώπων που άλλαξαν την οπτική μας για τον κόσμο.

«Art is the enemy of the routine, the mechanical and the humdrum. It stops us in our tracks with a high voltage jolt of disturbance; it reminds us of what humanity can do beyond the daily grind. It takes us places we had never dreamed of going; it makes us look again at what we had taken for granted.»
Simon Schama

Simon Schama’s Power of Art

Man on Wire (2008)

Το Man on Wire του Βρετανού James Marsh αφηγείται την ιστορία του Γάλλου Philippe Pettit, που κατόρθωσε να περάσει με καλώδιο ανάμεσα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, τον Αύγουστο του 74.
Με αφηγητή τον ίδιο τον Pettit και τους φίλους-συνεργούς του, η ταινία στην ουσία είναι μια διεστραμμένη εκδοχή του American dream: ένας άνθρωπος φτάνει από το τίποτε στην επιτυχία, με επιμονή, προετοιμασία αλλά και καθόλου νόμιμα.
Το κατόρθωμα του Γάλλου ακροβάτη δεν είναι τυχαίο. Δίνεται με flashback (και με oπτικό υλικό της εποχής) ήδη μια περίοδος προετοιμασίας, αλλά και ανάλογες απόπειρες του Pettit σε Notre Dame και Sydney.

Man on Wire – Trailer

Blood and Flowers: In Search of the Aztecs (2000)

Η ιστορία ενός πολιτισμού, που, όχι μόνο δεν ήταν αιμοσταγής, αλλά διέθετε αυστηρούς κώδικες τιμής και περίπλοκη δομή, σεβόταν τη γυναίκα πολύ περισσότερο από τους Ευρωπαίους της εποχής και η πρωτεύουσά τους ήταν η μεγαλύτερη του κόσμου. Το μόνο λάθος των Αζτέκων ήταν να εμπιστευθούν τους Ισπανούς.

Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010 και ώρα 18.00 στη Βουλή Τηλεόραση

Koyaanisqatsi (1982)

Στη γλώσσα των Hopi, Koyaanisqatsi σημαίνει: Τρελλή ζωή,ζωή σε αναστάτωση, ζωή εκτός ισορροπίας.
Μιά κατάσταση ζωής που απαιτεί διαφορετικό τρόπο βίωσής της.
Eικόνες ενός όμορφου κόσμου που «όμορφα καίγεται» από την επιτάχυνση που επιβάλλει ο σύγχρονος τρόπος ζωής.
Στο πειραματικό αλλά και επικό κινηματογραφικό στιλ που εφηύρε ο Godfrey Reggio, με τη συνδρομή του Philip Glass στο ηχητικό μέρος, οι προφητείες των ινδιάνων Χόπι παρέχουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο σμίγουν γυμνά, άχρονα τοπία με επιταχυμένα καθημερινά αποσπάσματα από τη ζωή στη μεγαλούπολη και με κοντινά πλάνα σε ανθρώπους αποξενωμένους από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Το κοινό το λάτρεψε, η κριτική το αποθέωσε.

The Qatsi Trilogy

The War on Kids (2009)

The award-winning feature documentary, THE WAR ON KIDS, launches a nationwide grassroots screening tour that will bring the debate about public education to dozens of campuses and communities nationwide.
In 95 minutes, THE WAR ON KIDS exposes the many ways the public school system has failed children and our future by robbing students of all freedoms due largely to irrational fears. Children are subjected to endure prison-like security, arbitrary punishments, and pharmacological abuse through the forced prescription of dangerous drugs. Even with these measures, schools not only fail to educate students, but the drive to teach has become secondary to the need to control children. Not only do school fall short of their mission to educate, but they erode the country’s democratic foundation and often resemble prisons.

School children are interviewed as are high school teachers and administrators, and prison security guards, plus renowned educators and authors including:
Henry Giroux: Author of Stealing Innocence Corporate Culture’s War on Children
Mike A. Males: Sociologist, author of Scapegoat Generation
John Gatto: New York City and New York State Teacher of the Year
Judith Browne: Associate Director of the Advancement Project
Dan Losen: The Civil Liberties Project, Harvard University

The War on Kids