Tο ξύλο δεν βγαίνει από τον παράδεισο

Όλοι οι γονείς ή τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία τους συμφωνεί, ότι δεν επιτρέπεται να δέρνουμε τα παιδιά. Κι όμως, μόνο στις χώρες της Ευρώπης χιλιάδες παιδιά τραυματίζονται σοβαρά και κάποια από αυτά πεθαίνουν κακοποιημένα από τα χέρια των ίδιων τους των γονιών.
Δυστυχώς στις περισσότερες χώρες του κόσμου η σωματική τιμωρία των παιδιών θεωρείται αποδεκτή και κάποιες φορές συνιστάται ως ενδεδειγμένος τρόπος σωφρονισμού. Σύμφωνα με την αγγλική νομοθεσία, οι γονείς έχουν δικαίωμα να δέρνουν τα παιδιά τους αρκεί να μην τους αφήνουν σημάδια. Στη Ρουμανία η σωματική τιμωρία απαγορεύτηκε με νόμο το 2005. Όμως δεν αρκεί μόνο αυτό. Ακόμα και στη Σουηδία που πρώτη από όλες τις χώρες απαγόρευσε με νόμο την σωματική τιμωρία των παιδιών από το 1979, υπάρχουν ακόμη παιδιά που υφίστανται ψυχολογική και σωματική βία.
Όπως καταθέτουν ειδικοί παιδοψυχολόγοι, η σωματική βία ποτέ δεν έχει σαν στόχο τον σωφρονισμό του παιδιού, αλλά προέρχεται σχεδόν πάντα από συναισθηματική φόρτιση που οφείλεται στο άγχος και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γονείς.

Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010 και ώρα 24:00 στο Doc on Air στην ΕΤ1

The Pervert’s Guide to Cinema (2006)

Ένα γοητευτικό ταξίδι στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Με παρουσιαστή τον γνωστό Σλοβένο φιλόσοφο/ψυχαναλυτή Σλάβοϊ Ζίζεκ, ο οποίος αναλύει, περιγράφει και εξηγεί με εκπληκτική οξύτητα, το ντοκιμαντέρ αυτό μας αποκαλύπτει την κρυμμένη γλώσσα του κινηματογράφου, δείχνοντάς μας τι μπορούν οι ταινίες να πουν για εμάς τους ίδιους. Ο Ζίζεκ μας προσφέρει κάποιες από τις πιο ενδιαφέρουσες σκέψεις του για τη φαντασία, την πραγματικότητα, τη σεξουαλικότητα, την επιθυμία και την κινηματογραφική φόρμα. Είτε πρόκειται για τους γρίφους του Ντέιβιντ Λιντς, ή την αυστηρότητα του Χίτσκοκ, ο Ζιζεκ φωτίζει την οθόνη με το πάθος του, την οξύνοιά του και το χιούμορ του. Όπως έγραψαν και οι Times: «Πρόκειται για μια εκπληκτική επανεκτίμηση του κινηματογράφου».

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010 και ώρα 23:45 στο ΣΙΝΕ+

ΕΞΑΝΤΑΣ: «Όταν βυθίζεται ο κόσμος»

Οι επιστήμονες θεωρούν το Μπαγκλαντές ως το σημείο 0 της κλιματικής αλλαγής.
Καθώς λιώνουν οι πάγοι, η στάθμη των θαλασσών ανεβαίνει και αυτή η παράκτια χώρα της Νότιας Ασίας βυθίζεται. Στο Μπαγκλαντές, περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζεται ότι πρόκειται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους μέχρι το 2050 και να γίνουν περιβαλλοντικοί πρόσφυγες. Πρόκειται για έναν νέο και σχεδόν άγνωστο όρο, που περιγράφει, όμως, την εμφάνιση του πραγματικού προσώπου της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, μέχρι το 2050, οι οικολογικοί πρόσφυγες θα ξεπεράσουν παγκοσμίως τα 200 εκατομμύρια, περνώντας τα σύνορα των χωρών τους. Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι οι επιπτώσεις δε θα συγκρίνονται ούτε με την πυρηνική απειλή και ο κόσμος μας θα μετατραπεί σε μια διαρκή εμπόλεμη ζώνη όπου κανείς δε θα ζει σε ειρήνη…

Τετάρτη 27/01/2010 στις 22.00 στην ΝΕΤ

August Sander – People of the Twentieth Century (2002)

Οι διασημότερες φωτογραφίες του Άουγκουστ Ζάντερ (1876 – 1964), είναι πορτρέτα Γερμανών κάθε κοινωνικής τάξης και απασχόλησης. Ο μεγάλος αυτός φωτογράφος θέλησε να κάνει «φυσικά πορτρέτα τα οποία δείχνουν τα αντικείμενα σε χώρους της καθημερινότητάς τους». Για τη δουλειά του Ζάντερ, ο Τόμας Μαν έγραψε: «Αυτή η συλλογή φωτογραφιών, μιας εξαιρετικής, σεμνής και λεπτομερούς απεικόνισης, είναι ένας θησαυρός για τους σπουδαστές και τους λάτρεις της φυσιογνωμίας και αποτελεί μια έξοχη ευκαιρία για την εξερεύνηση της αποτύπωσης της κοινωνικής τάξης στο ανθρώπινο πρόσωπο». Οι φωτογραφίες αυτές, μέρος μιας κολοσσιαίας δουλειάς που ο Ζάντερ ονόμασε «Άνθρωποι του 20ου αιώνα», κατακρίθηκαν και «θάφτηκαν» από τους Ναζί. Το ντοκιμαντέρ, συλλέγοντας αρχειακό υλικό με μαρτυρίες γνωστών και φίλων του διασημότερου Γερμανού φωτογράφου, καθώς επίσης και φωτογραφίες που επί δεκαετίες βρίσκονταν κρυμμένες στο προσωπικό του αρχείο, σχεδιάζει το πορτρέτο αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη.

Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 18:40 στο ΣΙΝΕ+

Guernica (1950)

Αυτή τη φορά ο Ρενέ, διαλέγει όχι έναν ζωγράφο, αλλά έναν πίνακα. Το Γκουέρνικα είναι, ίσως, το καλύτερο παράδειγμα αυτής της πρώτης περιόδου του Ρενέ, που ο μεγάλος σκηνοθέτης, ανανεώνει ολοκληρωτικά την προσέγγιση των «ταινιών τέχνης». Μακριά από το παραδοσιακό ντοκιμαντέρ «σχολικού» χαρακτήρα, συνθέτει, μέσα από τον απόλυτο έλεγχο του μοντάζ, ένα ποίημα μέσα στο οποίο συγκατοικούν όχι μόνον εικόνες του Πικάσσο, αλλά και εικόνες του ισπανικού εμφύλιου, συνοδευμένες από δύο ηχητικές μπάντες, αυτή του ποιήματος του Πολ Ελιάρ και αυτή της μουσικής. Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με τρόπο ξεκάθαρο, με μια ανάκληση του γεγονότος, αναπαράγοντας, με τρόπο εξαιρετικά ζωντανό, τα συναισθήματα που αναζητούσε ο ζωγράφος.

Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 21:10 στο ΣΙΝΕ+

Our Daily Bread (2005)

Καλώς ήρθατε στον κόσμο της εκβιομηχανοποιημένης παραγωγής τροφίμων και της Hi-Tech καλλιέργειας. Στο ρυθμό της μεταφορικής ταινίας και τον παλμό των μηχανημάτων, το φιλμ «Ο άρτος ημών ο επιούσιος» παρουσιάζει τους χώρους που παράγονται τα τρόφιμα στην Ευρώπη: Αχανείς εγκαταστάσεις, σουρεαλιστικά τοπία, παράξενοι ήχοι. Ένα ψυχρό, πλήρως αυτοματοποιημένο περιβάλλον, που αφήνει ελάχιστο χώρο στην ανθρώπινη παρέμβαση. Αν και μοιάζει εικόνα επιστημονικής φαντασίας είναι πέρα για πέρα αληθινή. Από τα αχανή θερμοκήπια που ψεκάζονται με ρομπότ, μέχρι τις ταινίες που οδηγούν μικρό κοτοπουλάκια σε σκοτεινούς προορισμούς και από τις ελιές που τινάζονται με βίαιους μηχανικούς τρόπους έως τις αλυσίδες παραγωγής κρέατος στην Ευρώπη, η ταινία είναι ένα αμείλικτο, πανέμορφο και συγκλονιστικό ντοκουμέντο του ότι τα πράγματα πάνε σε πολύ λάθος κατεύθυνση, όσον αφορά την παραγωγή τροφίμων, της οποίας η αυτοματοποίηση ξαφνιάζει και τον πιο ενημερωμένο θεατή.
«Ο άρτος ημών ο επιούσιος» είναι ένα φαντασμαγορικό σινεμασκόπ ταμπλό ζωντανών εικόνων. Μια πραγματική κινηματογραφική εμπειρία, που επιτρέπει στους θεατές να διαμορφώσουν τη δική τους άποψη.

Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Άμστερνταμ: Ειδικό Βραβείο Επιτροπής.
Βραβεία Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου (European Film Academy):
Υποψήφιο Καλύτερο Ντοκιμαντέρ 2006 – Prix Arte.

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 22:30 στο ΠΡΙΣΜΑ+

H1N1 και η εξέλιξη των ιών

H1N1, H2N2, H5N1, SARS.
Πίσω από αυτές τις κωδικές ονομασίες κρύβονται οι λίγο έως πολύ απροσδιόριστες βιολογικές ενώσεις που αποκαλούμε συλλήβδην ιούς.
Εδώ και λίγο διάστημα ένα από τους ιούς αυτούς ο H1N1 εξαπλώνεται με μεγάλη ταχύτητα σε όλες τις ηπείρους.
Αλήθεια πώς ένας μικροσκοπικός ιός, ανίκανος να αναπαραχθεί μόνος του, προκαλεί πανδημία, πανικό και αποτελεί πια το επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και αντικείμενο έρευνας της επιστημονικής κοινότητας σε ολόκληρο τον κόσμο;
Το ντοκιμαντέρ αυτό μέσα από την υπεπληθώρα της πληροφόρησης, των ιατρικών ανακοινώσεων, των αντικρουόμενων απόψεων επιχειρεί μια ψύχραιμη και όσο το δυνατό αντικειμενική προσέγγιση μέσα από συνεντεύξεις εμπειρογνωμόνων, επιδημιολόγων και αναζητά εξηγήσεις, διευκρινίσεις, οδηγίες.

Μια διεθνής συμπαραγωγή της ΕΡΤ με την GAD (Grand Angle Distribution).
Σκηνοθεσία: Patrice Desenne

Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 24:00 στο Doc on Air στην ΕΤ1

Facing the Habit (2007)

Μπορεί μια ρίζα που φυτρώνει στη Δυτική Αφρική να θεραπεύσει επιτυχώς τους εξαρτημένους από την ηρωίνη και να σπάσουν τον κύκλο του εθισμού; Ο Dave είναι πρώην χρηματιστής του οποίου η ζωή έχει κινηθεί εκτός ελέγχου λόγω του εθισμού ηρωίνης.
Ένας πρώην εκατομμυριούχος, μετατρέπεται σε κλεφτρόνι για να ικανοποιήσει τη συνήθειά του. Απελπισμένος για βοήθεια, ο Dave ταξιδεύει στο Μεξικό για την θεραπεία με Ibogaine, ένα αμφισβητούμενο φυτικό φάρμακο, γνωστό ως το πιο δυνατό θεραπευτικό μέσο, για τον εθισμό στην ηρωίνη.
Το ντοκιμαντέρ εξετάζει τη ζωή ενός εξαρτημένου, πριν από, κατά τη διάρκεια, και μετά τη προσπάθεια απεξάρτησης.

Facing the Habit (2007)

Καμπότζη, η γή των περιπλανώμενων ψυχών

Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί μια οικογένεια Καμποτζιανών καθώς αυτοί σκάβουν μια τάφρο για να περάσει το πρώτο καλώδιο οπτικών ινών από τη μια πλευρά της Καμπότζης έως την άλλη και περιγράφει τις δοκιμασίες τους .
Σε κάποιο σημείο της εκσκαφής οι εργάτες ανακαλύπτουν απομεινάρια από τις μαζικές εκκαθαρίσεις του καθεστώτος του Πολ Ποτ και των Κόκκινων Χμερ.
Παρά το γεγονός ότι η Καμπότζη είναι μια από τις χώρες στις οποίες η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει πληγεί από την πολιτική βία και τον πόλεμο περισσότερο από ότι άλλες χώρες, είναι επίσης αλήθεια ότι ο λαός της Καμπότζης έχει καταφέρει να επιβιώσει από αυτές οι τραγωδίες χάρη στην ισχυρή θέλησή του και στη δύναμη της ελπίδας που τρέφει.
Ο σκηνοθέτης παρακολουθώντας το «άπλωμα» του καλωδίου οπτικών ινών εστιάζει την προσοχή του σε ορισμένα βασικά στοιχεία που συμβολίζουν τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις της χώρας: από τη μία πλευρά, οι αγρότες εξακολουθούν να χρησιμοποιούν ξύλινα άροτρα στους τομείς τους όπως έκαναν αιώνες πριν,ενώ από την άλλη πλευρά, οι τεχνικοί και οι εργάτες ξετυλίγουν καλώδιο μέσω του οποίου εντυπωσιακές ποσότητες δεδομένων θα μεταφέρονται.

Το ντοκιμαντέρ έκανε πρεμιέρα το 2000 στο Διεθνές Φεστιβάλ του Εδιμβούργου .
Έχει προβληθεί επίσης σε δώδεκα άλλα Φεστιβάλ, αποσπώντας αρκετά βραβεία μεταξύ των οποίων είναι:
• Βραβείο καλύτερου κοινωνικού και πολιτικού ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Banff World Television .
• Βραβείο Golden Gate για την καλύτερη πολιτική ταινία στο Διεθνές Φεστιβάλ του San Francisco.
• Βραβείο καλύτερου δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βανκούβερ
• Το βραβείο Robert and Frances Flaherty Prize στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Yamagata .

Σκηνοθέτης: Rithy Pahn
Σενάριο: Rithy Pahn

Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 24:00 στην ΕΤ1.